Modlitewna epistoła odnosząca się do duchowej treści czytań mszalnych, wyrażająca ufność w Boże miłosierdzie i nadzieję życia wiecznego dla zmarłych.
Zamiast z goryczą w sercu opłakiwać tych, którzy tak bardzo drodzy mi byli, wolę, o Panie, wzbudzać w sobie wiarę w tę prawdę, że oni nie umarli, ale że z chwilą, gdy z oczu moich znikli, Ty życie wieczne im dałeś.
Wiem, Panie, żeś jest Sprawiedliwym i że musi się stać zadość Sprawiedliwości Twojej, zanim ukochane mi dusze szczęścia błogosławionych dostąpią! Ale wierzę równie głęboko, że Miłosierdzie Twoje otwiera całe skarby zasług Krwi Jezusa Chrystusa dla tych, którzy Ciało i Krew Najświętszą jako zadatek na połączenie się z Tobą w Niebiosach w ostatniej chwili swojego życia przyjęli, i że złożona Ci Ofiara Mszy Świętej na zadośćuczynienie ich grzechów ulgę w cierpieniach im niesie.
Idę więc, Panie, do Ciebie modlić się za tych, których przez chrzest święty za dzieci Swoje przyjąłeś, a których tak drogimi węzłami połączyłeś ze mną na ziemi.