Staropolska pieśń uwielbienia Maryi, parafrazująca biblijny kantyk i wyrażająca wdzięczność za Boże miłosierdzie.
Wielbij, duszo moja, Pana,
Któraś od Niego wybrana,
I wesel się w Bogu Twoim,
Co jest Zbawicielem moim.
Wejrzał On ze Swojej stolicy
Na pokorę Służebnicy
I po wszystkie wieki czczoną
Chce Ją mieć błogosławioną.
Moc Najwyższa mnie wsławiła,
Kiedy dla mnie uczyniła
Cuda nigdy niepojęte,
Której Imię zawsze Święte.
A litość od pokolenia
Do pokoleń i zbawienia
Tych, co się Boga lękają,
I Panem Go Swym uznają.
Wszechmocny Pan nieśmiertelną
Moc Swą okazał i dzielną,
Gdy myśli pysznych rozproszył
I dumne serca pokruszył.
Bohaterów dumnomężnych
Gdy strącił z tronu potężnych,
A pokornych wyprowadził
I na tronach ich osadził.
Gdy ubogich bogactwami
Dom napełnił i skarbami,
A pogardził bogatymi
I zrównał ich z ubogimi.
Sługę Swego, kiedy w stałą
Wziął opiekę tę wspaniałą,
Izraela, miłosierny,
Bóg w przymierzach Swoich wierny.
Które z naszymi przodkami,
Abrahama potomkami,
Uczynił i zawarł stałe
I na wieki wiecznie trwałe.
Chwała Ojcu i Synowi
Świętemu także Duchowi,
Niech będzie zawsze stateczna,
Teraz i na wieki wieczna.