Duchu Święty! Bóstwo! Światłości i Chwało!
Krynico Prawdy! Miłości! Rozkoszy!
Coś z Trójcy trwogę odejmujesz całą,
A Serce Jezusowe słodyczą się płoszy.
Bądź mi powitany.
Pójdź, o Miłości Boża! Duchu Święty! Wlej
W serce, w duszę i w ciało moc Swej pociechy,
By na każdą boleść, na każde uszczypliwe
Nie upadły, nie pękły od żalu wzdychania.
Bądź mi powitany.
Pójdź i przez Serce Maryi Niepokalane,
Przyjdź, o Miłości Boża! Wlej Swą pociechę,
Niech się od Ognia Twego rozgrzeją podane,
Niech zginą jak dym nędzne nasze grzechy.
Bądź mi powitany.
Pójdź, o Miłości Boża! Duchu Święty, przyjdź
Przez chwalebne Rany Jezusa Zbawiciela,
Niech od słońca Twej łaski ciemności ujdą,
Ulitowania Twego, Boże Zbawiciela.
Bądź mi powitany.
Duchu Święty! Bóstwo! Światłości i Chwało!
Krynico Prawdy! Miłości! Rozkoszy!
Coś z Trójcy trwogę odejmujesz całą,
A Serce Jezusowe słodyczą się płoszy.
Bądź mi powitany.
Modlitwa ta jest autorstwa Sługi Bożego O. Piotra Semenenki (1814-1886), współzałożyciela Zgromadzenia Zmartwychwstania Pana Naszego Jezusa Chrystusa (Zmartwychwstańców). Była to jedna z jego codziennych modlitw osobistych. Tekst ten jest przykładem popularnej poezji modlitewnej, głęboko zakorzenionej w tradycji nabożeństwa do Ducha Świętego i Niepokalanego Serca Maryi, charakterystycznej dla XIX-wiecznej duchowości.