Wierszowana modlitwa łącząca męczeństwo świętego z losami Polski, przywołująca go jako patrona i duchowego opiekuna narodu.
Wyznawco wielki! złączon tak żywo
Własnym męczeństwem z Polski niedolą,
Ojczyznę naszą ręką życzliwą
Wspieraj Bobolo!
Niechaj nam krew Twa, hojnie przelana,
Wyjedna względy Bożego Syna,
I niech nas Jemu każda Twa rana
Wciąż przypomina.
Pochodnio wiary, co jasno płonie!
Obrońco Krzyża, czcicielu Maryi!
Ku Tobie kornie podnosim dłonie,
Z naszej Kalwarii!
Boś Ty krew nasza, kość z naszych kości,
W Tobie duch polski pełen ofiary
Aż się do niebios wzniósł wysokości
Na skrzydłach wiary.
Niegdyś tę Polskę, coś jej ozdobą,
"Macierzą świętych" nazwano w świecie,
Jakże się ona dziś chlubi Tobą,
Żeś Ty jej dziecię.
O synu Polski, o jej Patronie,
Do stóp się Twoich ścielem ze łzami,
Ty, co w męczeńskiej świecisz koronie,
Módl się za nami.
Amen.
Wydawnictwo Apostolstwa Modlitwy, Kraków, Kopernika 26 - Ks. Jezuici. Autorem tekstu jest Władysław Bełza (1847-1913), polski poeta neoromantyczny, znany jako "piewca polskości", autor m.in. "Katechizmu polskiego dziecka".