Psalm królewski, będący swoistym programem rządów. Monarcha zobowiązuje się do prawości, dobierania wiernych sług i tępienia zła w swoim królestwie.
Psalm Dawidowy.
O miłosierdziu i sprawiedliwości śpiewam ja, Panie: pieśń chwały śpiewam ja tobie.
a ćwiczę się w drodze niepokalanej: wyglądam, kiedy przyjdziesz do mnie. Chodzę w niewinności serca mego, nawet u siebie w domu swoich.
Nic zdrożnego nie stawiam przed oczy me: czyniących bezprawie nienawidzę. Nie trzyma się mnie
człowiek przewrotnego serca: niegodziwca odstępującego odemnie znać nie chcę.
Kto czerni potajemnie bliźniego swego, tego ja prześladuję. Kto ma oko harde i nienasycone serce, z tym nie jadam ja.
Oczy moje zwrócone są ku wiernym tej ziemi, tych sadzam przy sobie: kto chodzi drogą niepokalaną, ten jest sługą mym.
Nie mieszka u mnie w mym domu, kto służy pysze: kto mówi kłamstwa, ten nic nie wart w oczach moich.
Co rana wytracam wszystkich bezbożnych w tej ziemi: abym wykorzenił z miasta Pańskiego wszystkich brojących nieprawość.
Brak przypisów w tekście źródłowym dla tego psalmu. Tekst pochodzi z: "Psałterz Dawidowy", przekład: Ks. Franciszek Albin Symon, Kraków 1917.