Psalm historyczny, wychwalający wierność Boga przymierzu z Abrahamem i Jego opiekę nad narodem wybranym. Opisuje dzieje patriarchów i wyjścia z Egiptu, ukazując, że Bóg zawsze dotrzymuje swoich obietnic.
Alleluja. 1 Par. 16, 8.
Wysławiajcie Pana, i wzywajcie imienia jego: opowiadajcie między narodami czyny jego.
Śpiewajcie mu, i grajcie mu: głoście wszystkie cuda jego.
Chlubcie się ze świętego imienia jego: niechaj się raduje serce szukających Pana.
Szukajcie Pana, i krzepcie się: szukajcie oblicza jego zawsze.
Pamiętajcie na cuda jego, które uczynił: na znaki jego, i na sądy ust jego.
Wy, potomstwo Abrahamowe, słudzy jego: synowie Jakóbowi, wybrani jego!
Pan! On-ci jest Bogiem naszym: po wszystkiej ziemi sprawują się sądy jego.
Pamięta on wiecznie na przymierze swe: na obietnicę daną na pokoleń tysiące:
którą uczynił Abrahamowi: i na przysięgę swą, którą poprzysiągł Izaakowi.
I podał ją za prawo Jakóbowi: i za wieczne przymierze Izraelowi:
Mówiąc: Tobie dam ziemię Chanaan: jako odmierzony dział dziedzictwa waszego.
Gdy stanowili oni garstkę niedużą, owszem bardzo maluchną, i byli przybyszami w niej:
I przechodzili od narodu do narodu, i z jednego królestwa do ludu innego:
Nie dopuścił, by ktokolwiek krzywdził ich: i karał za nich królów.
Nie tykajcie mówił, pomazańców moich: i prorokom moim nie czyńcie nic złego.
I przywołał głód na ziemię oną: i skruszył wszelką podporę w chlebie.
Posłał przed nimi męża: Józef sprzedany był za niewolnika.
Zakuto w pęta nogi jego: duszę jego przeszyło żelazo:
Mowa Pańska, jako ogień, oczyściła go; aż się spełniło słowo jego.
Posłał król, i rozwiązał go: władca ludu - i wypuścił go.
Postanowił go panem domu swego: i książęciem wszystkich krajów swych.
Aby oświecał książąt jego, jako jego samego: i starszych jego nauczał mądrości.
I wszedł Izrael do Egiptu: Jakób osiadł w ziemi Chamowej.
I rozmnożył Pan lud swój bardzo: i uczynił go mocniejszym od nieprzyjaciół jego.
Odmienił serce ich, aby nienawidzili ludu jego: i postępowali zdradziecko ze sługami jego.
Posłał Mojżesza sługę swego: Aarona, którego obrał.
Dał im rozkaz, by czynili znaki jego: i cuda w ziemi Chamowej.
Zesłał mrok gruby, i stało się ciemno: a nie zważano na rozkazy jego.
Wody ich obrócił w krew: i wygubił rybę w nich.
Ziemia ich wydała żaby: nawet do komnat królewskich właziły one.
Rzekł, i zjawiła się psia mucha: i mszyce w całym kraju ich.
Zamiast deszczu dał im grad: na ziemię ich puścił ogień palący.
I potłukł winnice ich, i figowe sady: i pokruszył drzewa we wszystkiej ziemi ich.
Rzekł, i spadła szarańcza przeróżna: w niezliczonem mnóstwie.
I pojadła wszystką zieleń w ziemi ich: pożarła wszystek owoc w kraju ich.
I pobił wszystko pierworodne w ziemi ich: pierwociny wszelkiego porodu ich.
Ich zaś wywiódł ze srebrem i złotem, a w pokoleniach ich nie było słabego.
Radował się Egipt z ich wyjścia: bo był ich ogarnął strach przed nimi.
Rozciągnął obłok dla okrycia ich: i sprawił, że w nocy ogień świecił im.
Żądali, i przyleciała przepiórka: i Chlebem niebieskim nasycał ich.
Rozsadził opokę, i wypłynęła woda: płynęła rzeką w ziemi suchej.
Bo pamiętał na święte słowo swoje, które powiedział Abrahamowi słudze swemu.
I wywiódł lud swój śród wesela, a wybranych swoich śród radości.
I dał im kraje narodów: i pracę ludów posiedli.
Aby chowali przykazania jego: i strzegli pilnie zakonu jego.
1) Iz. 12, 4. 9) Gen. 22, 16. 15) 1 Par. 16. 22; 2 Król 1, 14. 17) Gen. 37, 36. 18) Gen. 39. 20. 20) Gen. 41, 14. 23) Gen. 46, 6. 24) Ex. 1, 7. Dz. 7, 17. 26) Ex. 3, 10; 4, 29. 27) Ex. 7, 10. 28) Ex. 10, 21. 29) Ex. 7, 20. 30) Ex. 8, 6. 31) Ex. 8, 16. 24. 34) Ex. 10, 12. 36) Ex. 12, 29. 37) Ex. 13, 21. 39) Ps. 77. 14; 1 Kor. 10, 1. 40) Ex. 16, 13. 41) Num. 20, 11. 42) Gen. 17, 7. Tekst pochodzi z: "Psałterz Dawidowy", przekład: Ks. Franciszek Albin Symon, Kraków 1917.