Narodowa spowiedź, w której lud wyznaje swoje grzechy i niewdzięczność w historii zbawienia. Psalmista kontrastuje ludzki bunt z nieustannym miłosierdziem Bożym, prosząc o ponowne zgromadzenie rozproszonego narodu.
Alleluja. Judyt 13. 21.
Wysławiajcie Pana, bo dobry: bo na wieki miłosierdzie jego.
Któż wypowie wielkie dzieła Pana: kto wysłowi wszystką chwałę jego?
Błogosławieni, którzy przestrzegają prawa, a czynią sprawiedliwość każdego czasu.
Wspomnij o nas, Panie, w łaskawości dla ludu twego: nawiedź nas zbawieniem twem.
Abyśmy zaznali szczęścia wybranych twoich, i uradowali się radością ludu twego: abyś był wychwalany wespół z dziedzictwem twojem.
Zgrzeszyliśmy, jako i ojcowie nasi: niesprawiedliwieśmy czynili, pełnili nieprawość.
Ojcowie nasi w Egipcie nie zrozumieli cudów twoich: nie pamiętali na wielkie miłosierdzie twoje. Pobudzali cię do gniewu, gdy wstępowali do morza, do morza czerwonego.
A on wybawił ich dla imienia swego: aby okazał moc swoją.
Zgromił morze czerwone, i wyschło: i przeprowadził ich przez głębokości jego jakby po stepie.
I wyratował ich z ręki tych, którzy nienawidzili ich: wybawił ich z ręki nieprzyjaciół.
I okryła woda tych, którzy ich trapili: nie został ani jeden z nich.
I wierzyli słowom jego: i śpiewali chwałę jego.
Rychło atoli zapomnieli o dziełach jego: i nie czekali końca zamiarów jego.
Żądali przysmaków na puszczy: i kusili Boga na bezwodziu.
I dał im, o co prosili: aż do przesytu napełnił żądzę ich.
I rozdrażnili Mojżesza w obozie: i Aarona, świętego Pańskiego.
Rozstąpiła się ziemia, i pochłonęła Datana: i pogrzebła zgraję Abirona.
I zapalił się ogień w gromadzie ich: płomień popalił bezbożnych.
I uczynili cielca przy Horebie: i kłaniali się bałwanowi.
Przemienili chlubę swą w obraz byka, co żre trawę.
Zapomnieli o Bogu, wybawicielu swym, który czynił wielkie rzeczy w Egipcie.
Cuda w ziemi Chamowej: rzeczy straszne na morzu czerwonem.
I myślał wytracić ich: gdyby nie Mojżesz, wybrany jego, który zastawił się w wyłomie przed oczyma jego: aby odwrócił gniew jego, żeby nie wytracał ich.
Za nic sobie mieli ziemię rozkoszną, nie wierzyli słowu jego.
I szemrali w namiotach swoich: nie zważali na głos Pański.
I podniósł na nich rękę swoją: aby ich położył na puszczy:
aby rozrzucił potomstwo ich między narody: i rozprószył ich po ziemiach.
I przystali do Beelpegora: i jedli z ofiar bogów martwych.
I pobudzili go do gniewu sprawami swemi: i stała się straszna plaga między nimi.
I powstał Finees, i przebłagał: i ustała plaga.
I poczytano mu to ku sprawiedliwości, od rodu do rodu - na zawsze.
I rozgniewali go u Wód sporu: i dla nich ukarany był Mojżesz:
Bo rozdrażnili ducha jego: i wymknęło mu się z ust słowo nierozważne.
Nie wygładzili oni narodów, o których był im powiedział Pan.
Pomieszali się z narodami tymi: i nauczyli się uczynków ich.
I służyli bałwanom ich: i wyszło to im na zgubę.
Ofiarowali synów swoich, i córki swe czartom.
I wylewali krew niewinną: krew synów swoich, i córek swoich, które ofiarowali bałwanom Chananejskim. Ziemia została skalana krwią,
i splugawiona uczynkami ich: cudzołożyli postępkami swymi.
I rozgorzał gniew Pański przeciw ludowi swemu: i obrzydził on sobie dziedzictwo swe.
I podał ich w ręce narodów: i panowali nad nimi, którzy mieli ich w nienawiści.
Znęcali się nad nimi nieprzyjaciele ich: i byli poniżeni pod rękami ich.
Wybawiał ich bardzo często. Ale oni na nowo gniewali go pomysłami swymi: i byli gnębieni dla nieprawości swych.
On atoli widział niedolę ich: i wysłuchiwał modlitwę ich.
Pamiętał na przymierze swoje: i litował się nad nimi według wielkiego miłosierdzia swego.
I skłaniał do litości nad nimi wszystkich, którzy trzymali ich w niewoli.
Wybawże nas, Panie, Boże nasz: i zgromadź nas z pomiędzy narodów: abyśmy wysławiali święte imię twoje: i chlubili się wychwalaniem ciebie.
Bądź błogosławiony, Panie, Boże Izraelów, od wieku do wieku: a wszystek lud niech mówi: Amen, Amen!
1) Judyt. 13, 21. 2) Ekkli. 43. 35. 3) Judyt. 7, 19. 10) Ex. 14, 21. 11) Ex. 14, 27. 14) Ex. 17, 2. 15) Num. 11, 31. 17) Num. 16, 32. 19) Ex. 32, 4. 23) Ex. 32, 10. 26) Num. 14, 23. 30) Num. 25. 7. 32) Num. 20, 10. 45) Deut. 30, 1. Tekst pochodzi z: "Psałterz Dawidowy", przekład: Ks. Franciszek Albin Symon, Kraków 1917.