Psalm ułożony z fragmentów dwóch innych psalmów (57 i 60), wyrażający gotowość serca do wielbienia Boga. Psalmista prosi o Bożą interwencję i pomoc przeciwko wrogom, uznając daremność ludzkiego wsparcia.
Pieśń psalmu Dawidowa. Wyż. 56. 8; 59, 7.
Gotowe serce moje, o Boże, gotowe serce moje: będę śpiewać i grać psalmy z głębi duszy mojej.
Ocknij się, chwało moja, ocknij się, arfo i cytro: wstanę na świtaniu.
Wychwalać cię będę w pośród ludów, o Panie: między narody śpiewać ci będę.
Bo wielkie jest ponad niebiosa miłosierdzie twoje: i aż do obłoków wierność twoja.
Podnieś się nad niebiosa, o Boże: a po wszystkiej ziemi niech brzmi chwała twoja,
aby wybawieni byli umiłowani twoi. Pomóżże prawicą twoją, a wysłuchaj mię!
Rzekł był Bóg w świątyni swej: Rozraduję się! podzielę Sychem, i dolinę namiotów rozmierzę.
Mój Galaad, i mój Manasses: Efraim - zbroja głowy mej, Juda - mój król!
Moab - naczynie, w którem obmyję nogi moje, na Idumeę rzucę sandał mój: cudzoziemscy hołdują mi.
Któż mię zawiedzie do miasta obronnego? kto mię zaprowadzi do Idumei?
Azali nie ty, o Boże, któryś nas odrzucił? i czyż nie wystąpisz, o Boże, z hufcami naszymi?
Wesprzyj nas w potrzebie: bo próżna jest pomoc ludzka.
Z Bogiem dokażemy cudów: w niwecz obróci on nieprzyjaciół naszych.
Brak przypisów w tekście źródłowym dla tego psalmu. Tekst pochodzi z: "Psałterz Dawidowy", przekład: Ks. Franciszek Albin Symon, Kraków 1917.