Krótka, lecz głęboka pieśń ufności dziecięcej. Psalmista wyrzeka się pychy i wygórowanych ambicji, odnajdując spokój duszy w cichym oparciu się na Bogu.
Pieśń stopni Dawidowa.
Panie, nie wynosi się serce moje: i nie patrzą hardo oczy moje. Nie kuszę się o rzeczy wielkie: ani o rzeczy dziwne, wyższe nademnie.
Zaiste, trzymam ja nizko o sobie: i nie podnoszę się w pychę. Jak dziecię odstawione u swej matki: tak zapłata w duszy mojej.
Niechajże Izrael nadzieję ma w Panu, odtąd i na wieki!
Brak przypisów w tekście źródłowym dla tego psalmu. Tekst pochodzi z: "Psałterz Dawidowy", przekład: Ks. Franciszek Albin Symon, Kraków 1917.