Królewski psalm, w którym władca dziękuje Bogu za naukę walki i dotychczasową opiekę. Prosi o wybawienie od cudzoziemców i o błogosławieństwo dla narodu: pełne spichlerze, liczne trzody i pokój.
Psalm Dawidowy przeciw Goliatowi.
Niech będzie błogosławiony Pan, Bóg mój, który wprawia ręce moje do bitwy, i palce moje do boju.
On miłosierdzie moje, i ucieczka moja: wspomożyciel mój, i wybawiciel mój: obrońca mój, i ja ufam w nim: on to jest, który lud mój poddaje mi.
Panie, cóż jest człowiek, że mu objawiasz siebie? albo syn człowieczy, że uważasz nań?
Do marności podobny jest człowiek: dni jego mijają jako cień.
Panie, nachyl niebiosa, a zstąp: dotknij gór a niech się zakurzą.
Zapal błyskawice, a rozprósz ich: wypuść strzały twe, a przeraź ich.
Wyciągnij rękę swą z wysoka, wyrwij mię, i ratuj z wód wielkich: z ręki synów obcych.
Usta ich mówią kłamstwa: prawica ich - prawica nieprawości.
Boże, pieśń nową zaśpiewam tobie: na arfie o dziesięciu strunach grać ci będę.
Tyś to jest, który królom dajesz zwycięstwo: tyś zachował Dawida, sługę twego, od miecza srogiego:
wyrwij mię, i wybaw mię z ręki synów obcych, których usta mówią kłamstwa, a prawica ich - prawica nieprawości.
Synowie ich jako świeże szczepy w młodości swej: córki ich wystrojone: ubrane całe jak świątynia.
Spiżarnie ich pełne, mają zbytek wszystkiego. Owce ich płodne, wielkiemi trzodami wychodzą na pastwiska swoje.
Krowy ich tłuste. Nie walą się, ani pękają mury ich: nie słychać krzyków na ulicach ich.
Błogosławionym zowią naród, który to ma: błogosławiony naród, którego Bogiem - Pan!
4) Hi. 8, 9 i 11, 2. Tekst pochodzi z: "Psałterz Dawidowy", przekład: Ks. Franciszek Albin Symon, Kraków 1917.