Pierwszy z pięciu hymnów "Alleluja" kończących Psałterz. Psalmista przestrzega przed pokładaniem nadziei w śmiertelnych władcach i wychwala Boga, który jest stwórcą, opiekunem uciśnionych i wiecznym Królem Syjonu.
Alleluja, Aggeusza i Zacharyasza.
Chwal, duszo moja, Pana! będę chwalił Pana pókim żyw: będę śpiewał Bogu mojemu, póki mię stawa. Nie ufajcie w książętach:
w synach ludzkich, którzy nic nie pomogą.
Wychodzi dech z człowieka, i on wraca do ziemi: tegoż samego dnia giną wszystkie myśli ich.
Szczęśliwy, komu pomocnikiem Bóg Jakóbów: kto nadzieję swą pokłada w Panu, Bogu swoim:
Który stworzył niebo i ziemię, morze, i wszystko co w nich jest.
Który dochowuje wierności na wieki, czyni sprawiedliwość pokrzywdzonym: daje pokarm głodnym.
Pan wyzwala więźniów: Pan oświeca ślepych. Pan podnosi upadłych: Pan miłuje sprawiedliwych.
Pan strzeże przychodniów, wspomaga sierotę i wdowę: a drogi bezbożnych w niwecz obraca.
Pan króluje na wieki: Bóg twój, Syonie, od rodu do rodu!
2) Ps. 103, 33. 6) Dz. 14, 14. Obj. 14, 7. Tekst pochodzi z: "Psałterz Dawidowy", przekład: Ks. Franciszek Albin Symon, Kraków 1917.