Kosmiczny hymn uwielbienia. Psalmista dyryguje chórem całego stworzenia: od aniołów w niebiosach, przez słońce, księżyc i gwiazdy, aż po zjawiska atmosferyczne, zwierzęta i wszystkich ludzi na ziemi.
Alleluja.
Chwalcie Pana na niebiosach: chwalcie go na wysokości.
Chwalcie go, wszyscy Aniołowie jego: chwalcie go, wszystkie wojska jego.
Chwalcie go, słońce i miesiącu: chwalcie go, wszystkie gwiazdy świecące.
Chwalcie go, niebiosa niebios: i wszystkie wody, co nad niebem,
niechaj chwalą imię Pańskie. Albowiem on rzekł, i stały się: on rozkazał, i stworzone zostały.
Postawił je na zawsze i na wieki: dał im prawo, a nie przeminie.
Chwalcie Pana na ziemi, wieloryby i wszystkie otchłanie.
Ogniu, gradzie, śniegu, lodzie, wietrze gwałtowny, którzy pełnicie rozkaz jego.
Góry i wszystkie pagórki: drzewa owocowe i wszystkie cedry.
Dzikie zwierzęta i wszystko bydło: gady i ptactwo skrzydlate.
Królowie ziemscy i wszystkie narody: książęta i wszyscy sędziowie ziemscy!
Młodzieńcy i panny: starzy i młodzi, niechaj chwalą imię Pańskie:
bo jego jednego imię wysokie.
Chwała jego nad niebo i nad ziemię: i wywyższył róg ludu swego. Niechaj go wielbią wszyscy święci jego: synowie Izraela, lud blizki jemu.
4) Dan. 3, 59, 60. Tekst pochodzi z: "Psałterz Dawidowy", przekład: Ks. Franciszek Albin Symon, Kraków 1917.