Psalm ufności, w którym wierny wybiera Boga jako swoje najwyższe dobro i dziedzictwo. Zawiera proroczą zapowiedź zmartwychwstania i radości wiecznej w obecności Pana.
Napis tytułu psalm Dawidowy.
Zachowaj mię, Panie, bom ja ufał w tobie.
Mówię do Pana: Tyś mój Bóg, bo dóbr moich nie potrzebujesz.
Co do świętych, którzy w ziemi jego, sprawił on, żem się wielce rozmiłował w nich.
Mnóstwo niemocy doznają ci, co za innymi gonią bogami. Stronię ja od schadzek tych rozlewców krwi: nawet ich imion nie wspominam ustami memi.
Pan cząstka dziedzictwa mego i kielicha mego: tyś jest, który mi dajesz dziedzictwo moje.
Sznury miernicze padły mi na miejscach rozkosznych: toż i dział mój przepiękny jest dla mnie.
Błogosławię Pana, że mi dał rozum: i że nawet w nocy napominają mię nerki moje.
Widzę Pana zawsze przed oczyma memi: bo mi jest po prawicy, abym się nie zachwiał.
Przetoż weseli się serce moje, i raduje się język: nadto i ciało moje w nadziei odpoczywać będzie,
Bo nie zostawisz duszy mej w otchłani: ani dasz świętemu twemu zaznać skażenia.
Ukażesz mi drogę życia: napełnisz mię weselem od oblicza twego, rozkoszami z prawicy twej - na wieki.
8) Dz. 2, 25. 10) Dz. 2, 31, 13, 35. Tekst pochodzi z: "Psałterz Dawidowy", przekład: Ks. Franciszek Albin Symon, Kraków 1917.