Hymn sławiący Boga w Jego dziełach: w stworzeniu, którego piękno głosi chwałę Stwórcy, oraz w Prawie, które oświeca duszę. Psalmista prosi o oczyszczenie z grzechów.
Na koniec. Psalm Dawidowy.
Niebiosa rozpowiadają chwałę Bożą: a niebokrąg rozgłasza dzieła rąk jego.
Dzień dniowi przekazuje hasło: i noc nocy podaje wiadomość.
Nie jest to język, i nie są to słowa, którychby dźwięku nie rozumiał kto.
Na wszystką ziemię idzie głos ich: i słowa ich na krańce okręgu ziemi.
W słońcu postawił on przybytek swój: podobne ono do oblubieńca, co wychodzi z łożnicy swej: jak olbrzym puszcza się wesoło w zawód swój.
Ukazuje się na jednym krańcu niebios, i bieży aż na drugi kraniec ich: a niemasz, ktoby się ukrył przed żarem jego.
- Zakon Pański bez skazy, nawraca dusze: prawo Pańskie wierne, daje mądrość maluczkim.
Ustawy Pańskie prawe, rozweselają serce: przykazania Pańskie jasne, oświecają oczy.
Bojaźń Pańska święta, trwa na wiek wieków: postanowienia Pańskie prawdziwe, sprawiedliwe same w sobie.
Pożądańsze one nad złoto, i nad mnóstwo kamieni drogich: słodsze nad miód, i nad plastr miodowy.
Przetoż sługa twój chowa je: w przestrzeganiu ich nagroda wielka.
Lecz któż zdoła wyrozumieć przestępstwa? od ukrytych grzechów moich oczyść mię:
i od ludzi zuchwałych zachowaj sługę twego. Jeśli oni nademną panować nie będą, tedy zostanę czystym, i wolnym będę od ciężkiego grzechu.
Tedy słowa ust moich, i rozmyślania serca mego miłe będą zawsze przed obliczem twojem. Panie, pomocniku mój, i zbawicielu mój!
5) Rzym. 10, 18. Tekst pochodzi z: "Psałterz Dawidowy", przekład: Ks. Franciszek Albin Symon, Kraków 1917.