Proroczy psalm królewski, zapowiadający, że Królestwo Chrystusowe i panowanie Pomazańca Bożego trwać będzie na wieki, mimo buntu narodów i władców ziemskich.
Czemu burzą się narody, a ludy knują rzeczy próżne?
Powstają królowie ziemscy, i książęta schodzą się społem przeciw Panu, i przeciw Pomazańcowi jego.
Potargajmy, mówią, więzy ich: i zrzućmy z siebie jarzmo ich!
Ten, który mieszka w niebie, śmieje się z nich: Pan szydzi sobie z nich.
Tedy przemówi do nich w gniewie swym: i gniewem srogim przerazi ich.
Otom ja postawion królem przezeń nad Syonem, świętą górą jego, i oznajmiam wyrok jego.
Pan rzekł do mnie: Synem moim jesteś ty: jam dziś zrodził ciebie.
Żądaj odemnie, a dam ci narody w dziedzictwo twoje, a w posiadłość twoją krańce ziemi.
Berłem żelaznym będziesz rządzić nimi, a jako naczynie garncarskie skruszysz je.
A teraz bądźcież mądrzy, o królowie: uczcie się rozumu wy, co sądzicie ziemię.
Służcie Panu z bojaźnią: a wykrzykujcie mu ze drżeniem.
Chwyćcie się przestrogi, by się snadź nie rozgniewał Pan, a wyście nie przepadli, zboczywszy z drogi prawej.
Gdy się wprędce zapali gniew jego, błogosławieni wszyscy, co ufają w nim.
1) Dz. 4, 25. 7) Dz. 13, 33. Żyd. 1, 5; 5, 5: 9) Obj. 2, 27. 19, 15. Tekst pochodzi z: "Psałterz Dawidowy", przekład: Ks. Franciszek Albin Symon, Kraków 1917.