Indywidualna lamentacja przechodząca w dziękczynienie. Psalmista błaga, by nie został policzony z bezbożnymi, a następnie wysławia Boga za wysłuchanie modlitwy.
Psalm Dawidowy. Do ciebie wołam ja, o Panie: Boże mój, nie milczże na wołanie moje: abym, gdy będziesz milczał na głos mój, nie stał się ja podobnym do zstępujących do grobu.
Wysłuchaj, Panie głosu prośby mej, gdy się modlę do ciebie: gdy podnoszę me ręce ku świętemu przybytkowi twemu.
Nie porywaj mię pospołu z grzesznikami: i z czyniącymi nieprawość nie zatracaj mię: którzy z bliźnim swym mówią przychylnie, a w sercu złość kryją.
Oddaj im według uczynków ich: i według złośliwych zamysłów ich, według roboty rąk ich oddaj im: wymierz im zapłatę ich.
Nie rozumieją oni spraw Pańskich: ani uczynków rąk jego: przeto zniszczysz ich, i nie odbudujesz ich.
Niech będzie błogosławiony Pan: że wysłuchał głosu prośby mej.
Pan pomocnik mój, i obrońca mój: w nim pokłada nadzieję serce moje, a on mię ratuje: i rozkwitło na nowo ciało moje: i ja z całej duszy wychwalam go.
Pan mocą ludu swego: on daje zwycięstwa pomazańcowi swemu.
Zbaw lud twój, Panie, a błogosław dziedzictwu twemu: i rządź nimi, i wywyższaj ich aż na wieki!
Brak przypisów w tekście źródłowym dla tego psalmu. Tekst pochodzi z: "Psałterz Dawidowy", przekład: Ks. Franciszek Albin Symon, Kraków 1917.