Hymn opisujący potęgę Boga, którego głos objawia się w gwałtownych zjawiskach natury, jak burza i grzmoty. Psalm kończy się obrazem Boga jako Króla obdarzającego swój lud pokojem.
Psalm Dawidowy na zakończenie święta kuczek. Przynoście Panu synowie Boży: przynoście jagnięta.
Przynoście Panu chwałę i cześć: przynoście Panu chwałę dla imienia jego: dawajcie pokłon Panu w świątyni jego.
Głos Pański nad wodami, zagrzmiał Bóg majestatu: zagrzmiał Pan nad wodami wielkiemi.
Głos Pański możny: głos Pański potężny.
Głos Pański łamie cedry: łamie Pan cedry Libańskie.
I kruszy je jako cielę na Libanie: a miły skacze jako jednorożec młody.
Głos Pański rozmiata płomień ognisty.
Głos Pański wstrząsa puszczą: wstrząsa Pan puszczą Kades.
Głos Pański rozwiązuje łanie, i odkrywa wnętrze borów: a w świątnicy jego wołają wszyscy: Chwała!
Pan mieszka wysoko nad wylewem wód: Pan zasiada królem na wieki.
Pan da moc ludowi swemu: Pan błogosławić będzie ludowi swemu w pokoju.
Brak przypisów w tekście źródłowym dla tego psalmu. Tekst pochodzi z: "Psałterz Dawidowy", przekład: Ks. Franciszek Albin Symon, Kraków 1917.