Ufna prośba o pomoc w ciężkim ucisku, zanoszona przez Dawida uciekającego przed swoim synem Absalonem, wyrażająca pewność, że Bóg jest najlepszym obrońcą.
Psalm Dawida, gdy uciekał przed Absalonem synem swoim.
Panie, jakże mnodzy są ci, co mię cisną! Siła ich powstaje przeciwko mnie.
Mnóstwo jest tych, co mówią o mnie. - Niemasz dlań ratunku w Bogu jego. -
Ale ty, o Panie, tyś obrońca mój, i chwała moja: ty podnosisz głowę moją.
Głosem wielkim wołałem do Pana: i wysłuchał mię z świętej góry swej.
Ległem do snu, i spałem twardo: i wstałem żyw, bo Pan ochraniał mię.
Nie ulęknę się ja tych kroci ludu, co oblega mię: powstań, o Panie, wybaw mię, Boże mój!
Bo ty uderzasz wszystkich, co niewinnie gnębią mię: kruszysz zęby grzeszników.
Od Pana jest wybawienie: błogosławieństwo twe niech będzie nad ludem twym!
1) 2 Król. 15, 14. Tekst pochodzi z: "Psałterz Dawidowy", przekład: Ks. Franciszek Albin Symon, Kraków 1917.