Modlitwa chorego i zdradzonego człowieka, który w swoim cierpieniu doświadcza nielojalności przyjaciół. Psalmista błaga o uzdrowienie i miłosierdzie, ufając, że Bóg podtrzyma go ze względu na jego niewinność.
Na koniec. Psalm Dawidowy.
Błogosławiony, kto dba o biednego i potrzebującego: w dzień zły poratuje go Pan.
Pan niechaj go strzeże, i chowa przy życiu, niechaj uczyni go szczęśliwym na ziemi: i nie wydaje na wolę nieprzyjaciół jego.
Pan niechaj go krzepi na łożu boleści jego: w chorobie jego ty odmieniasz wszystką pościel jego.
Jam rzekł: Panie, zmiłuj się nademną: uzdrów duszę moją, bom zgrzeszył przeciw tobie.
Nieprzyjaciele moi złorzeczyli mi: mówili: Kiedyż on umrze, i zaginie imię jego?
A jeśli który przychodził obaczyć mię, prawił kłamstwa, serce jego zbierało w sobie nieprawość. Wychodził odemnie, i mówił o niej pospołu z drugimi.
Szeptali przeciwko mnie wszyscy nieprzyjaciele moi: obmyślali przeciwko mnie zamiary złe.
Rzecz niegodziwą postanowili przeciwko mnie, mówiąc: Kto zasypia, czyżby kiedy powstać miał?
Nawet przyjaciel mój, któremum ja ufał: który jadał chleb mój, dopuścił się wielkiej zdrady przeciwko mnie.
Ale ty, o Panie, zmiłuj się nademną, i podźwignij mię: a odpłacę im.
Po tem poznam, że podobasz sobie we mnie: jeżeli nieprzyjaciel mój nie będzie się weselił nademną.
Boś ty mię bronił dla niewinności mojej: i umocniłeś mię przed obliczem swem na zawsze.
Błogosławiony Pan, Bóg Izraelów, od wieku i na wieki: Amen! Amen!
Brak przypisów w tekście źródłowym dla tego psalmu. Tekst pochodzi z: "Psałterz Dawidowy", przekład: Ks. Franciszek Albin Symon, Kraków 1917.