Psalm stanowiący kontynuację poprzedniego, będący wołaniem o sprawiedliwość i powrót do świątyni jerozolimskiej. Psalmista prosi o Bożą światłość i prawdę, by mogły go poprowadzić.
Psalm Dawidowy.
Bądź mi sędzią, o Boże, i rozpoznaj sprawę moją przeciw narodowi nieświętemu, od człowieka złego i chytrego wybaw mię.
Bo ty jesteś, o Boże, moc moja: czemużeś mię odrzucił? czemu chodzę smutny, nękany od nieprzyjaciela?
Wyślij światłość twoją i prawdę twoją: oneć mię powiodą i zawiodą na świętą górę twoją, i do przybytków twoich.
I przystąpię do ołtarza Bożego: do Boga, który uwesela młodość moją.
Będę cię wychwalał na cytrze, Boże, Boże mój: czemużeś smutna duszo moja? i czemu mię trapisz? Miej nadzieję w Bogu, bo go jeszcze wysławiać będę: on zbawienie moje, i Bóg mój.
Brak przypisów w tekście źródłowym dla tego psalmu. Tekst pochodzi z: "Psałterz Dawidowy", przekład: Ks. Franciszek Albin Symon, Kraków 1917.