Psalm mądrościowy o znikomości bogactw i równości wszystkich ludzi wobec śmierci. Przypomina, że żaden majątek nie wykupi życia człowieka u Boga.
Na koniec, psalm Korytów.
Słuchajcie tego wszystkie narody: nadstawcie ucha wszyscy mieszkańcy ziemi:
wszyscy prostaczkowie i możni: wszyscy społem - bogaty i ubogi.
Usta moje wypowiedzą rzecz mądrą: i rozmyślanie serca mego poda rzecz rozumną.
Nadstawię ucho me na słowo wieszcze: odkryję przy arfie zagadnienie moje.
Czemu się mam bać we zły czas, gdy kroki me śledzą dokoła ludzie złośliwi:
którzy ufają w moc swoją: i chełpią się z mnóstwa bogactw swoich?
Od śmierci wszak nie odkupi brat, ani żaden inny człowiek: nikt też za siebie nie uczyni zadość Bogu:
nie da mu ceny okupu za duszę swoją, chociażby pracował wiek cały:
by mógł żyć bez końca,
i uszedł piekła; bo go nie ujdzie. Umierają mądrzy, giną pospołu niemądry i głupi: i zostawiają obcym majętności swe.
A groby ich stają się domami ich na zawsze: przybytkami ich od rodu do rodu: choć imiony swemi ponazywali ziemie.
Bo człowiek, gdy jest we czci, a nie rozumie tego, równa się z bydlętami głupiemi, i staje się podobny im.
Ta droga, którą oni idą, prowadzi ich do zguby: a potem i tych, którzy podobają sobie w mowie ust ich.
Jak owce kładą się w piekle: a śmierć pożera ich. Sprawiedliwi nad ranem, zapanują nad nimi: a siła ich zwiotrzeje w piekle, będzie po sławie ich.
A duszę moją wykupi Bóg z mocy piekieł, bo do siebie zabierze mię.
Nie bójże się, gdy się kto bogaci: i gdy rośnie chwała domu jego.
Bo gdy umrze, nie weźmie nic z tego wszystkiego: ani zstąpi z nim sława jego.
Lubo za życia swego szczęśliwą zwał duszę swoją: lubo wysławia cię ona, żeś czynił jej gwoli:
wszelakoż odejdzie do rodu ojców swoich, i nie ujrzy światła na wieki.
Człowiek gdy jest we czci, nie rozumie tego: przyrównany jest do bydląt bezrozumnych, i staje się podobny im.
5) Ps. 77, 2. Mat. 13. 35. Tekst pochodzi z: "Psałterz Dawidowy", przekład: Ks. Franciszek Albin Symon, Kraków 1917.