Prorocza liturgia, w której Bóg wzywa swój lud na sąd. Pan poucza, że prawdziwy kult nie polega na formalnych ofiarach ze zwierząt, lecz na dziękczynieniu, posłuszeństwie i prawości serca.
Psalm Azafowy. Przemawia Pan, Bóg najwyższy: i przyzywa ziemię od wschodu słońca aż do zachodu:
świeci z Syonu cudna chwała jego.
Jawnie przybywa Bóg: Bóg nasz - a nie milczy. Przed nim pała ogień: a wokoło niego wre burza straszna.
Przyzywa niebo z góry, i ziemię, by czynił sąd nad ludem swym.
Zgromadźcie mu świętych jego: którzy stanowili przymierze z nim przy ofiarach.
I głoszą niebiosa sprawiedliwość jego: bo Bóg jest sędzią.
Słuchaj ludu mój, oto mówić będę: Izraelu - a oświadczę tobie: Bogiem, Bogiem twoim ja jestem!
Nie dla ofiar twoich karcę cię: bo całopalenia twe są zawsze przedemną.
Nie biorę ja z domu twego cielców: ani kozłów z trzód twoich:
Albowiem moje są wszystkie zwierzęta w lasach, zwierzęta po górach, i woły.
Znam wszystko ptastwo powietrzne: i krasa pól jest moja.
Gdybym łaknął, nie zwracałbym się do ciebie: bo mój jest okrąg ziemski, i to, co napełnia go.
Miałżebym jeść mięso wołów? albo pić krew kozłową?
Składaj Bogu ofiarę chwały: a oddawaj Najwyższemu śluby twe.
I wzywaj mię czasu ucisku: ja cię wybawię, a ty mię wychwalać będziesz.
A do grzesznika tak rzecze Bóg: Czemu opowiadasz prawa moje: i przymierze moje nosisz na ustach twych?
Wszak ty nie cierpisz karności: i słowa moje rzucasz precz po za siebie.
Gdy widzisz złodzieja, biegniesz z nim: i jesteś w spółce z cudzołożnikami.
Gęba twoja pełna jest złości, a język knuje zdrady.
Siedząc z drugimi, mówisz na brata swego, na syna matki twej zastawiasz sidła:
toś czynił, a milczałem. Mniemałeś tedy w złości swej, żem tobie podobny: więc strofuję cię, i stawię ci to przed oczy twe.
Zrozumiejcież to wszyscy, którzy zapominacie Boga: by kiedy nie porwał, a nie będzie, ktoby wydarł.
Kto mi przynosi ofiarę chwały, ten mię czci: i toć jest droga, na której ukażę mu zbawienie Boże.
Brak przypisów w tekście źródłowym dla tego psalmu. Tekst pochodzi z: "Psałterz Dawidowy", przekład: Ks. Franciszek Albin Symon, Kraków 1917.