Najsłynniejszy z psalmów pokutnych (Miserere), będący wzorem doskonałego żalu za grzechy. Psalmista błaga o miłosierdzie, obmycie z win i odnowienie ducha, uznając swoją grzeszność przed Bogiem.
Na koniec, Psalm Dawidowy.
Gdy przyszedł do niego prorok Natan po jego grzechu z Betsabeą. 2 Król. 12.
Zmiłuj się nademną, Boże, według wielkiego miłosierdzia twego: a według mnóstwa litości twojej zgładź nieprawość moją.
Do czysta obmyj mię od nieprawości mojej: i od grzechu mojego oczyść mię.
Albowiem ja znam nieprawość moją: i grzech mój jest zawżdy przedemną.
Tobie samemu zgrzeszyłem: i złość przed tobą popełniłem: abyś ty się okazał sprawiedliwym w wyrokach twoich: i zwyciężył, gdy ludzie sądzą cię.
Bo oto w nieprawości jestem poczęty ja: i w grzechu poczęła mię matka moja.
A oto ty miłujesz prawdę: tajemne i skryte rzeczy mądrości twej objawiłeś mi.
Pokrop mię hyzopem, a będę czysty: obmyj mię, a nad śnieg wybieleję.
Daj mi usłyszeć radość i wesele: a rozradują się me kości skruszone.
Odwróć oblicze twe od grzechów moich: i zgładź wszystkie nieprawości moje.
Serce czyste stwórz we mnie, Boże: i ducha prawego odnów we mnie.
Nie odrzucaj mię od oblicza twego: i ducha twego świętego nie odbieraj ode mnie.
Przywróć mi radość z oglądania zbawienia twego: i duchem możnym ukrzep mię.
Uczyć będę grzeszników dróg twoich: a bezbożni nawrócą się do ciebie.
Wybaw mię od krwi przelanej, Boże, Boże, zbawienie moje: a język mój z radością będzie wysławiał wierność twoją.
Panie, otwórz wargi moje: a usta moje opowiadać będą chwałę twoją.
Bo gdybyś był chciał ofiary, jużciż byłbym ją dał: ale w całopaleniach ty się nie kochasz.
Ofiarą Bogu jest duch skruszony: sercem skruszonem i upokorzonem, Boże, nie wzgardzisz.
Zlituj się, Panie, nad Syonem w dobroci twej: spraw, niech się odbudują mury Jeruzalem.
Tedy przyjmiesz ofiary prawe, dary i całopalenia: tedy kłaść będą cielce na ołtarzu twym.
6) Rzym. 3, 4. 9) Lew. 14. Num. 19. Tekst pochodzi z: "Psałterz Dawidowy", przekład: Ks. Franciszek Albin Symon, Kraków 1917.