Psalm mądrościowy przestrzegający przed zuchwałością i podstępem. Autor zapowiada upadek człowieka polegającego na własnej sile i bogactwie, przeciwstawiając mu trwałe szczęście sprawiedliwego ufającego Bogu.
Na koniec, Psalm pouczający, Dawidowy.
Kiedy Doeg Idumejczyk przyszedł i oznajmił Saulowi, że Dawid przyszedł do domu Achimelecha. 1 Król. 22, 9.
Co się przechwalasz ze złości, zbrodniu zuchwały?
Po całych dniach język twój obmyśla nieprawość: zdrada, którą knujesz, ostra jak brzytwa.
Miłujesz złość raczej, niż dobroć: mowę raczej przewrotną, niż sprawiedliwą.
Miłujesz tylko mowy zgubne, języku zdradliwy.
Przetoż zniszczy cię Bóg do szczętu, wyrwie cię, i wyrzuci cię z przybytku swego: i wykorzeni z ziemi żyjących.
Obaczą to sprawiedliwi, i pokłonią się Panu: a nad nim śmiać się będą, i rzeką:
Otóżci człowiek, który nie chciał mieć Pana za pomocnika swego: ale ufał w mnóstwie bogactw swoich: i czuł się mocnym w próżności swej.
A ja jak oliwa płodna w domu Bożym mam nadzieję w miłosierdziu Bożem na zawsze: i na wieki.
Wychwalać cię będę na wieki, iżeś to uczynił: i ufać będę w imieniu twem, bo dobre jest dla świętych twoich.
Brak przypisów w tekście źródłowym dla tego psalmu. Tekst pochodzi z: "Psałterz Dawidowy", przekład: Ks. Franciszek Albin Symon, Kraków 1917.