Lamentacja narodowa po klęsce wojennej. Naród, czując się odrzuconym przez Boga, błaga o pomoc, przypominając Boże obietnice dotyczące panowania nad Ziemią Obiecaną.
Na koniec, dla tych, którzy się odmieniają, na napis tytułu, psalm Dawidowy ku nauce,
kiedy on spustoszył Mezopotamię Syryjską i Sobalę, a Joab powrócił, i w dolinie Żup solnych poraził dwanaście tysięcy Idumejczyków. 2 Król. 8, 1; 10, 7. 1 Par. 18, 1.
Boże odrzuciłeś nas, i skruszyłeś nas: zagniewałeś się, ale się zżalisz nad nami.
Wzruszyłeś ziemię, i wstrząsnąłeś ją: napraw rozpadliny jej, bo się chwieje.
Doświadczyłeś lud twój karami ciężkiemi: winem bardzo gorzkiem napoiłeś go.
Aleś dał znak bojącym się ciebie, by się przed łukiem ratowali w czas. Aby wybawieni byli umiłowani twoi:
wesprzyj prawicą twoją, a wysłuchaj mię.
Rzekł był Bóg w świątyni swej: Rozraduję się! podzielę Sychem, i dolinę namiotów rozmierzę.
Mój Galaad, i mój Manasses: Efraim - zbroja głowy mej, Juda - mój król!
Moab - naczynie, w którem obmyję nogi moje, na Idumeę rzucę sandał mój: cudzoziemcy hołdują mi.
Któż mię zawiedzie do miasta obronnego? kto mię zaprowadzi do Idumei?
Azali nie ty, o Boże, któryś nas odrzucił? i czyż nie wystąpisz, o Boże, z hufcami naszymi?
Wesprzyj nas w potrzebie: bo próżna jest pomoc ludzka.
Z Bogiem dokażemy cudów: w niwecz obróci on gnębiących nas.
Brak przypisów w tekście źródłowym dla tego psalmu. Tekst pochodzi z: "Psałterz Dawidowy", przekład: Ks. Franciszek Albin Symon, Kraków 1917.