Prośba o ochronę przed tajnymi spiskami i oszczerstwami wrogów. Psalmista wyraża pewność, że Bóg zniweczy plany niegodziwych, a sprawiedliwi będą się weselić w Panu.
Na koniec, Psalm Dawidowy.
Wysłuchaj, Boże, modlitwę moją, gdy błagam cię: od wroga strasznego zachowaj życie moje.
Ukryj mię od gromady łotrów: od kupy brojących nieprawość.
Bo ostrzą jako miecz języki swe: naciągają łuk - mowę jadowitą,
by skrycie godzili w niewinnego.
Godzą weń znienacka, i nie boją się nikogo: przy zamiarze niegodziwym stoją mocno. Zmawiają się między sobą, by ukryli sidło: mówią: Któż obaczy ich?
Naradzają się na złe: wysilają się w naradach swych. Knuje człowiek zamysły bardzo śmiałe:
ale temci wyższym okazuje się Bóg. Strzałami maluczkich stają się razy ich:
jąkają się języki ich, obracają się na nich samych. Przerażają się wszyscy, co obaczą ich:
i ulęknie się wszelki człowiek. I będą opowiadać dzieła Boże: i poznają sprawy jego
Będzie się weselił sprawiedliwy w Panu, i będzie ufał w nim: i chlubić się będą wszyscy prawego serca.
Brak przypisów w tekście źródłowym dla tego psalmu. Tekst pochodzi z: "Psałterz Dawidowy", przekład: Ks. Franciszek Albin Symon, Kraków 1917.