Hymn pochwalny na cześć Stwórcy, wyrażający zachwyt nad wielkością Boga objawioną w kosmosie oraz nad godnością człowieka, którego Bóg uczynił panem stworzenia.
Na koniec na tłocznie. Psalm Dawidowy.
O Panie, Panie nasz, jakże dziwne imię twe po wszystkiej ziemi! Bo nad niebo wyższy jest majestat twój.
Z ust niemowląt i ssących zgotowałeś chwałę przeciw nieprzyjaciołom swoim: byś zniszczył wroga i chciwego krwi.
Bo gdy patrzę na niebiosa twe, dzieło palców twych: na księżyc i gwiazdy, któreś stworzył:
to cóż jest człowiek, że pamiętasz nań? i syn człowieczy, że masz pieczę o nim?
Uczyniłeś go mało co mniejszym od Aniołów, czcią i chwałą uwieńczyłeś go.
Nad dziełami rąk twoich postawiłeś go.
Wszystko poddałeś pod nogi jego: owce i woły wszystkie, nadto i zwierzęta polne.
ptastwo niebios, i ryby morza, które mkną po szlakach morskich.
O Panie, Panie nasz, jakże dziwne imię twe po wszystkiej ziemi!
6) Żyd. 2, 7. 8) Gen. 1, 28. 1 Kor. 15, 26. Tekst pochodzi z: "Psałterz Dawidowy", przekład: Ks. Franciszek Albin Symon, Kraków 1917.