Psalm azafowy wzywający do radosnego świętowania. Bóg przypomina swojemu ludowi o wyzwoleniu z Egiptu i wzywa do wierności, obiecując obfite błogosławieństwo w zamian za posłuszeństwo.
Na koniec, na tłocznię, Psalm Azafowy.
Sławcie z radością Boga, wspomożyciela naszego: wykrzykujcie Bogu Jakóbowemu.
Zanućcie pieśń, i uderzcie w bębny, w arfy wdzięczne i w cytry.
Grajcie w trąby na nowiu, w wielki dzień uroczystości waszej.
Boć taki jest rozkaz dla Izraela: i taka ustawa Boga Jakóbowego.
Postanowił ją na świadectwo w rodzie Józefowym, gdy wychodził z ziemi Egipskiej: i usłyszał mowę, której przedtem nie słyszał.
Gdy wyzwolił od ciężarów grzbiet jego: i ręce od dźwigania koszów.
- Wzywałeś mię w ucisku, a wybawiłem cię: wysłuchałem cię z pośród chmur czarnych i grzmotów: doświadczyłem cię u Wód swaru.
Słuchaj, ludu mój, bo zaklinam cię: Izraelu, obyś był posłusznym mi!
Nie będzie u ciebie boga nowego: ani się pokłonisz bogu cudzemu.
Bom ja jest Pan, Bóg twój, którym cię wywiódł z ziemi Egipskiej: roztwórz twe usta, a napełnię je.
Ale lud mój nie słuchał głosu mego: a Izrael nie dbał o mnie.
I puściłem ich za żądzami serc ich: i szli za wymysłami swymi.
Gdyby lud mój słuchał był mnie: gdyby Izrael chodził był drogami mojemi:
Łacno byłbym upokorzył nieprzyjaciół ich: i rękę moją byłbym obrócił na tych, którzy ich trapią.
Nieprzyjaciele Pana musieliby schlebiać jemu: a ich czas trwałby na wieki.
I karmiłby ich tukiem pszenicy: i nasycał ich miodem z opoki. -
6) Gen. 41, 45. 8) Ex. 17, 5. 10) Ex. 20, 8. 13) Dz. 14, 15. 14) Bar. 3, 13. Tekst pochodzi z: "Psałterz Dawidowy", przekład: Ks. Franciszek Albin Symon, Kraków 1917.