Modlitwa narodu po powrocie z niewoli, prosząca o pełne odrodzenie. Psalmista oczekuje Bożego pokoju i zbawienia, wieszcząc czasy, gdy miłosierdzie i wierność spotkają się ze sobą.
Na koniec, Psalm Korytów.
Pobłogosławiłeś, Panie, ziemi twojej: przywróciłeś z niewoli synów Jakóbowych.
Odpuściłeś nieprawość ludu twego: pokryłeś wszystkie grzechy ich.
Uśmierzyłeś wszystek gniew twój: pohamowałeś się od srogości gniewu twego.
Odnów nas, Boże, zbawicielu nasz: oddal i teraz gniew swój od nas.
Azali na wieki będziesz się gniewał na nas? czyż rozciągniesz gniew twój z pokolenia na pokolenie?
Boże, ożyw nas na nowo: a lud twój rozraduje się w tobie.
Okaż nam, Panie, miłosierdzie twoje: a zbawienie twoje daj nam.
Będę słuchał, co mi Pan-Bóg powie: głosi on pokój ludowi swemu: i świętym swoim, i tym, którzy z serca nawracają się do niego.
Zaiste, zbawienie jego blizko jest tych, którzy się go boją: aby mieszkała chwała jego w ziemi naszej.
Miłosierdzie i wierność spotykają się z sobą: sprawiedliwość i pokój dają pocałunek sobie.
Wierność wyrasta z ziemi: a sprawiedliwość spogląda z nieba.
Albowiem Pan obdarza dobrami: a ziemia nasza wydaje owoc swój.
Sprawiedliwość idzie przed nim: i toruje drogę krokom jego.
Brak przypisów w tekście źródłowym dla tego psalmu. Tekst pochodzi z: "Psałterz Dawidowy", przekład: Ks. Franciszek Albin Symon, Kraków 1917.