Psalm przypisywany Mojżeszowi, będący medytacją nad wiecznością Boga i kruchością ludzkiego życia. Psalmista prosi o mądrość serca i łaskę, by móc przeżyć dni w radości i pokoju.
Modlitwa Mojżesza, męża Bożego.
Panie, tyś był ucieczką dla nas od rodu do rodu.
Pierwej niźli stanęły góry; zanim ziemia i świat był stworzony: ty jesteś od wieków i do wieków, o Boże!
Nie dopuszczaj, by człowiek ginął w poniżeniu: ty, któryś rzekł: Nawracajcie się synowie ludzcy!
Albowiem tysiąc lat przed oczyma twemi są jako dzień wczorajszy, który przeminął, i jako jedna ze straży nocnych.
A już niczem zgoła są lata ich.
Jako trawa, co wyrasta rano: rano kwitnie, by wnet zniknąć, w wieczór opada, twardnieje, i usycha.
Tak i my giniemy od gniewu twego, i srogość twoja przeraża nas.
Stawisz nieprawości nasze przed oczyma twemi: życie nasze w świetle oblicza twego.
I ustają wszystkie dni nasze: a my giniemy od gniewu twego. Lata nasze snując się, niszczeją jako pająk.
Wiek życia naszego siedmdziesiąt lat: ludzie silni miewają lat ośmdziesiąt: a co więcej, to sam trud i boleść, bo przychodzi niemoc, i zabiera nas.
Któż zna siłę gniewu twego, i kto z bojaźni przed tobą srogość twą
zmierzyć potrafi? Daj nam tedy poznać karzącą prawicę twoją, i serca nasze naucz mądrości.
Nawróć się ku nam, o Panie: dopókiż odwracać się będziesz? a daj się ubłagać sługom twoim.
Rychło niechaj się nasycim miłosierdziem twem: a niech się radujem i weselim po wszystkie dni nasze.
Niechaj się radujem za dni, którycheś nas poniżał: za lata, w których doznawaliśmy złego.
Wejrzyj na sług twoich i na dzieła twe: a prowadź synów ich.
A niech jasność Pana, Boga naszego, świeci nad nami, i prostuj nad nami sprawy rąk naszych: dzieło rąk naszych prostuj!
10) Ekkli. 18, 8. Tekst pochodzi z: "Psałterz Dawidowy", przekład: Ks. Franciszek Albin Symon, Kraków 1917.