Pieśń ufności, opisująca bezpieczeństwo człowieka, który schronił się u Boga. Psalmista zapewnia, że Pan uchroni wiernego przed zarazą, sidłami wroga i trwogą nocną, posyłając swoich aniołów na straż.
Kto mieszka pod osłoną Najwyższego, pod opieką Boga niebios bezpiecznie przebywa.
Mówi on do Pana: Tyś obrońca mój, i ucieczka moja: Bóg mój, w którym pokładam nadzieję moją.
Bo on mię ratuje z sieci ptaszników: i z wszelkiej ciężkiej przygody.
Tak! barkami swymi zakrywa on ciebie: bezpiecznyś pod skrzydłami jego.
Wierność jego osłania cię tarczą: nie ulękniesz się żadnych strachów nocnych:
ani strzał latających we dnie, ani przygód snujących się w mroku, ani najazdów złego ducha w południe.
Gdyby i tysiąc padło u boku twego: a dziesięć tysięcy po prawicy twej: ciebie to nie dosięgnie.
Patrzeć tylko będziesz oczyma swemi: i ujrzysz odpłatę wymierzoną grzesznikom.
Iżeś rzekł: Panie, tyś nadzieja moja: i w Najwyższym obrałeś schronisko sobie:
Złe nie przystąpi do ciebie: i plaga nie zbliży się do mieszkania twego.
Albowiem Aniołom swoim rozkazał on o tobie, aby cię strzegli na wszystkich drogach twoich.
Na rękach oni nosić cię będą: abyś snadź nie obraził o kamień nogi twej.
Po lwach i żmijach stąpać będziesz: lwa i smoka podepcesz.
- Ponieważ ufał we mnie, mówi Pan, wybawię go: ochraniać go będę, iż zna imię moje.
Wzywać mię będzie, a ja go wysłucham: z nim jestem w ucisku: wyratuję go, i uwielbię go.
Nasycę go życiem długiem: i dam mu widzieć zbawienie moje.
11) Mat. 4, 6. Łuk. 4, 10. Tekst pochodzi z: "Psałterz Dawidowy", przekład: Ks. Franciszek Albin Symon, Kraków 1917.