Psalm wezwania (Venite), otwierający liturgię godzin. Wzywa wiernych do radosnego wielbienia Boga jako Stwórcy i Pasterza, a jednocześnie przestrzega przed zatwardziałością serca.
Pieśń chwały Dawidowa.
Pójdźcie, radujmy się przed Panem: śpiewajmy Bogu zbawicielowi naszemu.
Wybieżmy prędko przed oblicze jego z wychwalaniem: i pieniem radośnem witajmy go.
Bo Pan - to Bóg wielki: i król wielki nad wszystkimi bogami ludzkimi.
Bo w ręku jego są wszystkie krańce ziemi: i szczyty gór są jego.
Jego też morze, bo on je stworzył: i ląd utworzyły ręce jego.
Pójdźcież, upadnijmy, a pokłońmy się: i płaczmy przed Panem, który stworzył nas.
Bo on jest Bogiem naszym: a my ludem pastwiska jego, i owieczkami w ręku jego.
Obyście dzisiaj usłuchali głosu jego, który mówi wam: Nie zatwardzajcie serc waszych:
Jako w miejscu Swaru, w dzień kuszenia na puszczy: kędy mię kusili ojcowie wasi: doświadczali mię, lubo widzieli dziwne sprawy moje.
Czterdzieści lat gniewałem się na ów ród: i rzekłem: Ludzie to błędnego serca.
Nie poznali oni dróg moich: przetożem przysiągł w gniewie mym: Nie wnijdą oni do odpocznienia mego.
8) Żyd. 3, 7. 10) Num. 14, 34. 11) Żyd. 4, 3. Tekst pochodzi z: "Psałterz Dawidowy", przekład: Ks. Franciszek Albin Symon, Kraków 1917.