Przekład — granica rozpoznana, do kontroli
gdzie niegdyś była wizja pokoju313, a której mieszkańcy są obecnie rozproszeni po całym świecie, wezmą w posiadanie miasta południa, to jest Kościoły praw- dziwego i doskonałego światła i, pokutując, powiedzą do narzeczonej: „Gdzie pasiesz, gdzie odpoczywasz w południe?” (Pnp 1, 7). I tak jak w starożytności Józef przyjął braci314, tak też upiją się krwią pasterza i księcia315. Jeśli będziemy czytali za Septuagintą Efrata, to nikt nie może powątpie - wać, że oznacza to wiarę Chrystusa. Efrata bowiem przekłada się jako kar- pofor…a, to jest urodzaj316 i jest synonimem nazwy Betlejem317, z którego po- chodzi chleb niebios318. I tak, doprowadzając to do końca, przybędą wybawcy lub ci, którzy zostali wybawieni spośród ocalałych z narodu judejskiego, na górę Syjon, aby sądzić i wywrzeć pomstę na górze Ezawa. Tak jak Pan, który jest światłem, nazywa światłem swoich Apostołów i mówi: „Wy jesteście światłem świata” (Mt 5, 14), a sam będąc skałą udzielił też tego Piotrowi, aby był skałą319; również, będąc do- brym pasterzem, ich nazwał pasterzami320; tak więc cokolwiek jest powiedziane o nim, dotyczy też jego sług. Zatem tak jak sam Zbawiciel chciał, żeby jego Apostołowie byli wybawcami świata, którzy weszli na wieżę strażniczą321 góry Kościoła i, porzuciwszy żydowską pychę i wyniosłość wszystkich gór, które powstają przeciw nauce Boga, przygotowali królestwo dla Pana. W dwie nieprzespane noce322 i mając na uwadze opinię starożytnych auto- rytetów, a przede wszystkim wyjaśnienia z hebrajskiego, podyktowałem po - śpiesznie te słowa i otworzyłem moje usta, lecz nie wiem czy Chrystus je na- pełnił323. Z tego powodu roztropny czytelnik powinien znaleźć więcej trafnych spostrzeżeń niż piękności wymowy. Ponieważ kiedy dyktujemy, nie mamy takiej samej gładkości i kompozycji słów jak podczas pisania. W rezultacie, mój Pammachiuszu, jedną rzeczą jest móc często poprawiać i pisać rzeczy, które są godne zapisania 324, a inną dyktować to, co przyjdzie na usta, kiedy osoby, które zapisują mają przygotowane palce, i nie móc milczeć ze wstydu. 313 Por. Hieronymus, De nominibus Hebraicis, s.v. Salem, PL 23, 829. 314 Por. Rdz 43, 31-34. 315 Hieronim ma na myśli ofiarę z krwi Chrystusa. Por. J 6, 53. Jest on nazywany pasterzem (zob. J 10, 11) i księciem (por. Iz 9, 6). 316 Por. Hieronymus, De nominibus Hebraicis, s.v. Ephrata, PL 23, 822. 317 Por. Mi 5, 1; Hieronymus, De situ et nominibus locorum Hebraicorum , s.v. Bethleem, PL 23, 925. 318 Por. J 6, 41. 319 Por. Mt 16, 18. 320 Por. Mt 10, 6; J 21, 15-17. 321 Por. Iz 21, 11-12; Ez 33, 2-7. 322 Por. Hieronymus, Praefatio in Librum Iudith , ed. R. Weber – R. Gryson, w: Biblia Sacra iuxta Vulgatam Versionem. Editio quinta, Stuttgart 2013, 691. 323 Por. Ps 81, 11. 324 Por. Horatius Flaccus, Satyrarum liber I 10, 72-73, T.E. Page, w: Horace, Satires. Epistles. The Art of Poetry , LCL 194, Cambridge – London 1978, 122, tłum. A. Lam, w: Horacy, Dzieła wszystkie, Warszawa 2008, 171. 601 PRZEKŁADY Interpretując tego proroka bawiliśmy się w młodości i smakowaliśmy w staro- ści. Ty przyjmij pogląd tego, kto powiedziałby coś prawdziwszego i lepszego. Z języka łacińskiego przełożył, wstępem i komentarzem opatrzył Łukasz Krzyszczuk* * Mgr Łukasz Krzyszczuk – doktorant przy Pracowni Starożytnego Bliskiego Wschodu i Tra- dycji Biblijnej w Instytucie Studiów Klasycznych, Śródziemnomorskich i Orientalnych na Wydziale Filologicznym Uniwersytetu Wrocławskiego; e-mail: lukasz.damian.krzyszczuk@gmail.com.