IV. DO KAPŁANÓW CAŁEGO ŚWIATA
IV. DO KAPŁANÓW CAŁEGO ŚWIATA
Teraz zaś zwracamy się z słowem ojcowskim do was, drodzy synowie, wszyscy kapłani świeccy i zakonni, gdziekolwiek rozproszeni jesteście po świecie. Wynurzamy wam, "chwale naszej i weselu" (Tym. II, 20), którzy ciężar dnia i upalenia" (Mat. XX, 12) mężnie i wielkodusznie znosicie i pomagacie Nam i Braciom Naszym, Biskupom, paść owieczki Chrystusa, wynurzamy wam dzięki za wasze trudy i mozoły oraz zachęcamy was do pracy, jakiej dzisiejsze wymagają czasy. Im więcej zachwiany wydaje się bieg czasu, tym większej gorliwości i tym ochotniejszej gotowości do zbawienia dusz żąda się od was, którzy "jesteście solą ziemi i światłością świata" (Mat. V. 13 - 14).
Aby jednak praca wasza z natchnienia i pomocy Bożej pożądane i obfite wydała owoce, powinniście odznaczać się świętością życia. Ta główna ozdoba kapłana katolickiego ma taką wartość, że bez niej wszystkie inne zalety duszy prawie nic nie znaczą, z nią natomiast można dokonać zadziwiających rzeczy, choćby się nie posiadało innych darów w stopniu wybitnym. Dowodzi tego - żeby dwa tylko przytoczyć przykłady - św. Józef z Kopertynu, a w nowszych czasach ów skromniutki św. Jan M. Vianney, którego ogłosiliśmy wzorem dla wszystkich duszpasterzy i niebiańskim ich patronem. Dlatego "przypatrzcie się - korzystamy z napomnienia Doktora narodów - waszemu powołaniu (I. Kor. I, 26), bo jeśli to dobrze rozważycie, nauczycie się coraz więcej cenić łaskę udzieloną wam przy święceniach i nabierzecie potrzebnej mocy, "abyście postępowali w sposób godny tego powołania, którym zostaliście powołani" (Efez. IV, 1).