X. Przykład Joba i Tobiasza
X. Przykład Joba i Tobiasza
Tak na przykład Job, gdy stracił mienie, pogrzebał dziatki, a ranami okryty od robactwa żywcem był toczony – nie pokonanym był lecz doświadczonym. Gdyż w boleściach owych straszliwych okazał całą cierpliwość swego pobożnego serca mówiąc: Nagom wyszedł z żywota matki mojej i nago się tam wrócę. Pan dał, Pan odjął. Jako się Panu podobało, tak się stało. Niech będzie imię Pańskie błogosławione (Job. I, 21). A kiedy nawet żona go namawiała, aby się zniecierpliwił i Bogu wyrzekał, odrzekł: Jako jedna z niewiast szalonych rzekłaś. Jeśliśmy przyjęli dobra z ręki Bożej, złego czemuż byśmy przyjmować nie mieli? Słowem: w tym wszystkim Job nie zgrzeszył swymi usty (Job. II, 10). Dlatego też sam Pan Bóg daje mu świadectwo cnoty, gdy mówi do szatana: A baczyłżeś Joba sługę mego, że mu nie masz na ziemi podobnego? (Job. I, 8).
Podobnie i Tobiasz dokonawszy dzieł wspaniałych, za uczynki miłosierdzia wielce sławiony, choć ociemniał, błogosławił jednak Bogu w tych przeciwnościach. A tak przez samo cierpienie na większą jeszcze zasłużył sobie pochwałę. I jego kusiła żona mówiąc: Gdzie są sprawiedliwości twoje? oto cierpisz (Tob. II, 22). Lecz on jako mąż stały a ugruntowany w bojaźni Bożej i uzbrojony pancerzem wiary, znosił wszelkie cierpienia i pokusie słabej żony nie uległ i tak przez większą cierpliwość na większą łaskę Bożą sobie zasłużył. Dlatego też i Rafał archanioł chwali go następnie, mówiąc: Sprawy Boskie objawiać i wyznawać poczciwa rzecz jest. Gdyś się modlił z płaczem i pogrzebałeś umarłych i zostawiłeś obiad twój, a kryłeś umarłych przez dzień w domu twoim, a w nocyś ich pogrzebał, jam ofiarował twoją modlitwę Panu. A żeś był przyjemny Bogu, potrzeba było, aby cię pokusa doświadczyła. A teraz posłał mię Pan, abych cię uzdrowił i Sarę żonę syna twego od czarta wybawił. Jam jest bowiem anioł Rafael, jeden z siedmiu, którzy stoimy przed Panem (Tob. XII, 11. sq.).