Skorowidz rzeczy i nazwisk
SKOROWIDZ RZECZY I NAZWISK (Cyfra w nawiasach oznacza: szukaj w objaśnieniach tłumacza) Abelard Piotr (8). Agnostycyzm (35). Alegoryczny sens Pisma św. z. 1. 10. Algazal z.7, 4. (78). Almaryk, almarycjanie z. 3, 8, (57). Ambroży śW. Doktor Kościoła (22) (66). Anagogiczny sens Pisma św. z. 1, 10. Analogia: podobieństwo stworzeń do Boga jest analogiczne z. 4, 3 na 3; byt, dobro itd. orzekają analogiczne z. 5, 6, na 3, (48); poznanie tajemnic wiary drogą analogii (27); analogiczny sens Pisma św z. 1, 10 na 2. Aniołowie: ich niezmienność z .9, 2 na 2, (89). mają udział w wieczności z. 10, 3. 5; jak poznają z. 12, 4 na 2, (111); ich czas z. 10, 5 na 1, (95) Anzelm św. z Canterbury, Doktor Kościoła (3) (31). Apokryfy (96). Arianie (109) . Artykuły Wiary: są podstawą teologii z. 1, 7 (18); sposób ich uzasadniania z. 1, 6 na 2; a. 8; nie można ich udowodnić z. 1, 6 na 2; a. 8; z. 2, 2, zarz. 1; istnienie Boga nie jest artykułem wiary z. 2, 2 na 1. Arystoteles: wykazał niesłuszność idei Platona z. 6, 4, (98); to Filozof (5); powszechny na Zachodzie (2) (30). Atanazy św. Doktor Kościoła ( 90) . Ateizm (41). Augustyn św Doktor Kościoła (11). Awerroes (52). Awicebron (45). Awicenna z. 11, 1 na 1. (78) (84). Bajus (109). Bałwcchwalcy z. 11, 3 na 1. (101). Beguardzi i Beguinki (109). Bernard św. Doktor Kościoła (102). Bezcie1esne jestestwa z. 8, 2; z. 9, 2; Bóg bezcielesny z. 3, 1. 2; z. 12, 3. Bezpośrednie: stwarzanie z. 8, 3, (82); - poznanie istoty Boga z. 12, 2. 5, (105); oczywiste zasady (10). Boecjusz (23). Bogomyślność z. 12, 11, na 1, (105 a). Bóg: jest podmiotem teologii z. 1, 7, (18); Jego istnienie z. 2; (40) (41) . jest niezłożony z. 3; bezcielesny z. 3, 1. 2, (43); jest niematerialny z. 3, 2; a. 8 na 3; jest czystą rzeczy-
wistością z. 3, 1. 2. 5, (44); samą formą z. 3, 2, (45); swoim istnieniem z. 3, 4; z. 11, 4, (50); swoją istotą z. 3, 3, (47); nie wchodzi w skład świata z. 3, 8, (55); jest doskonały z. 4; samą dobrocią z. 6, (70) nieskończony z. 7, (73); niezmierzony z. 8, 1, (80) ; wszechobecny z. 8, 2. 3. 4, (80); niezmienny z. 9, (90); zbliża się i opuszcza nas z. 9, 1 na 3; stwarza, zachowuje, może unicestwić z. 9, 2; wieczny z. 10, 3. 4, (90) (92) jeden z. 11; a. 3. 4, (90) (101; jak Go poznajemy z. 12; jest światłością z. 12, 2. 5, (108); poznajemy Go potrójną metodą z. 12, 12, (119); poznaje siebie z. 12, 4; patrz: Byt. Brak: z. 11, 4 na 1; z. 12, 4 na 2. Byt: nie jest rodzajem z 3, 5; jest przedmiotem myśli z. 5, 2, (111); a dobro z. 5, 1. 2. 3; a jedno z. 11, 1. 2; jest orzeczeniem nadrzędnym ( 48) (79); orzeka analogicznie (48); Bóg jest pierwszym bytem z. 2, 3; z. 3, 6. 8; z. 9, 1; nie jest bytem ogólnym z. 3, 4 na 1; z. 4, 2 na 3 (31) (48); jest bytem z istoty a nie z udziału z. 3. 2. 5; z. 4, 3 na 3; (50). Całość: ma charakter formy z. 7, 3 na 3; a części istoty i masy z. 8. 2 na 3; a części jednorodne i różnorodne z. 3, 7; z. 11, 2 na 2; poznanie całości daje poznanie części z. 12, 10. Cel: dowÓd z celowości z. 2, 3; z. 11, 3, (41); jest przyczyną przyczyn z. 5, 2 na 1; dobro ma charakter celu z. 5, 4; jego osiągnięcie doskonali z. 6, 3; jest kresem ruchu z. 5,
4. 6; nadprzyrodzony cel człowieka: z. 1, 1; z. 12, 1; (9) (27). Chwała: w niebie nierÓwna z. 12, 6; patrz: Swiatło chwały, Miłość, Pragnienie. Ciało: nieskończenie wielkie nie istnieje z. 7, 3; z. 8, 4 na 3, 4; ziemskie-niebieskie: ich zmiana, trwanie z. 9, 2; z. 10, 3. 5. 6; a. 2 na 2: odnowione z. 12, 3 na 2; oderwanie od cielesności z. l2, 11; BÓg nie jest ciałem z. 3, 1, (43). Patrz tom 2 (16). Ciąg: z. 11, 2 na 2; z. 2, 3; z. 7 3 zarz. 3. 4; z. 8, 2 na 2; patrz Linia, Nieskończoność, Wielkość, Wielość. Ciążenie: stanowi sedno dobra z. 5, 3 na 3; a. 5. 6; z. 6, 1 na 1. 2. Cuda: świadczą o istnieniu Boga (41); nadprzyroazone z. 12, 11 na 2. Cycero (41) (68). Czas: z. 8, 2 na 2; a wieczność i wiekuistość z. 10, (93) (95); patrz Teraz, Moment. Części: patrz: Całość. Człowiek : rozum i wola mają Boga za przyczynę z. 2, 3 na 2; jest "na obraz Boga" co do rozumu z. 3, 1 na 2; jest dobry gdy ma dobrą wolę a nie wiedzę z. 5, 4 na 3; może poznać Boga z. 12, 1. 12; przeznaczony do celu nadprz. (9) ; patrz. Cel. Damascen Jan, św. Doktor Kościoła (19).§ Dawid z Dinant z.3, 8, (57). Determinacja a limitacja (75). Dionizy (28). Dobro a byt z. 5, 1. 2. 3; z. 11, 2 na 1; a jedno z. 11, 2 na 1; jest celem z. 5, 4; oddziaływa z. 5, 4 na 2; jego sedno stanowią: sposób, gatunek, ciążenie z. 5, 5, (65); godne
pożyteczne, przyjemne z. 5, 6, (67); orzeka analogicznie z. 5, 6 na 3; dobroć Boga z. 6, (70); wszystko jest dobre dzięki udziałowej i własnej dobroci z. 6, 4, (72). Dodawanie dotyczy całości z. 7 3 na 3. Dogmaty wiary (27); patrz: Artykuły wiary. Doktorowie Kościoła: ich powaga z. 1, 8 na 2; (25) (29). Doskonałość: dowód z rÓżnych stopni doskonałości z. 2, 3; z. 6, 4. (41) ; to doskonałe co istnieje z. 5, 1. 3; to dobre co doskonałe z. 5, 5; z. 6, 3; potrÓjna dosk. rzeczy: istnienie, przypadłości, osiąganie celu z. 6, 3. Bóg jest najdosk. z. 4. Dowód: a priori - a posteriori z. 2, 2, (36); ścisły - prawdopodobny z. 12, 7, (34) (115); czym jest z. 1, 2. 8; z. 2, 2, (12) (21) (36); ontologiczny z. 2, 1 na 2, (31) można dowieść istnienia Boga z. 2, 2; z. 12, 12; dowody na istnienie Boga z. 2, 3, (41); nie można dowieść fałszu z. 1, 8; zasad Wyjściowych i art. wiary z.1, 8 na 2; a.8; z. 2, 2. zarz. 1. Duch: obejmuje to w czym jest z. 8, 1 na 2; stworzony jest mierzony czasem z. 10, 5 na 1; zasadniczo wiekuistością z. 10, 5. 6; pierwszy duch stworzony jest miarą wiekuistości z. 10, 6; duch jest nieprzemijalny z. 10, 6 na 2; ich powstanie z. 10, 6; Bóg jest duchem z. 3, 1. 2. 7, (43); patrz: Bezcielesny. Dusza: Bogu przypisujemy ją przenośnie z. 3, 2 na 1. 2; jest cała w całym ciele z. 8, 2 na 3; byłaby wszędzie, gdyby wszechświat stanowił jedno zwierzę (animal) z. 8, 4 na 5. 6; jest siedzibą Boga z. 8, 3; ma: myśl i zmysły z. 12, 4; uwzniaśla się w miarę odrywania od cielesności z. 12, 11; po śmierci idzie do nieba (105); widzi Boga każda w innym stopniu (112); z. 12, 6. Dużo, to nie "wiele" z. 11. 2 na 3. Dysputy średniowieczne: Przedmowa; (2). Działanie na odległość z. 8, 1. Działy bytu (43). Dzielenie (podział) dotyczy materii i może iść w nieskończoność z.7, 3 na 3. Egzystencjonalny charakter dowodÓw na istnienie Boga (41);. nauki św. Tomasza (30). Ekumenizm (19) (30). Entropia a dowÓd na istnienie Boga (41). Etnologia świadczy o istnieniu Boga (41). Etiologiczny sens Pisma św. z. 1, 10 na 2. Ezdrasz (96). Fideizm (35). Filozof: patrz Arystoteles. Filozofia jest niewystarczająca z. 1, 1; a teologia z. 1, 3. 4. 5. 6 na 2 a. 7 8; jest do jej usług z. 1, 5. 8, (9) (27) (30) (120) (25). Filozofowie: starożytni z. 7, 1, (74); jako powaga (25). Forma: czym jest z. 3, 2 na 3; a. 8, (45); podstawowa - przypadłościowa, stworzona - niestworzona, związana - niezwiązana z materią z. 7, 2; są niezmienne i rozmaite z. 9, 2; poznawcza z. 12, 2, (106); determinuje, doskonali z. 7,1, (75); jest
nieskończona, tamże; stanowi o podobieństwie z. 4, 3; rzecz jest tym, czym ją czyni jej forma z. 5, 5. Bóg jest samą formą z. 3, 2. 7. Gatunek: stanowi sedno dobra z. 5, 5; Platon o gatunkach z. 6, 4; Bóg nie jest gatunkiem z. 3, 5. Gerard z Kremony (56). Godne dobro z. 5, 6, (67). Gnostycyzm (84). Grzegorz św. Wielki, Doktor Kościoła (23). Hieronim śW. Doktor Kościoła (92). Historyczny (dosłowny) sens Pisma św. Hugo od św. wiktora (20). z. 1, 10. Ilość (43). Istnienie: czym jest (50); z. 3, 4; z. 4, 1 na 3; z. 5, 1; z. 6, 3; z. 7 1; z. 9, 2; sposÓb istnienia rzeczy z.12, 4; - Boga nie jest jasne samo z siebie z. 2, 1, (32); można je poznać i udowodnić z. 2, 2; z. 12, 12, (34) (35) (119); czy jest artyk. wiary z. 1, 1; z. 2, 2 na 1, (38) (40); dowody na istnienie Boga z. 2, 3, (41). jest istotą Boga z. 3, 4; istnienie Boga w stworzeniaćh z. 3, 8; z. 8, (80) (55). Istota: czym jest (47); stanowi o jedności rzeczy z. 11. 4 na 3; patrz Określenie; - Boga: nie wiemy czym jest z. 2, 1; z. 3, 4 na 2; to czysta rzeczywistość z. 3, 1. 2; to sama forma z. 3, 2; to samo istnienie z. 3, 4; z. 11, 4, (50); jest tym samym co Bóg z. 3, 3, (47); Bóg jest wszędzie swoją istotą z. 8, 3; jest niewysłowialna z. 12, 2; nie da się zgłębić z. 12, 7. stworzenie myślące może ją widzieć z. 12,1, (111); - bez podobizny z. 12, 2; nie przyrodzonym światłem z. 12, 4. tylko światłem chwały z. 12, 2. 5. 6; nie wszyscy jednakowo z. 12, 6; nie za życia doczesnego z. 12, 11; tylko po śmierci (105); widzi w miej spra wy doczesne z. 12, 8. 9. 10 patrz: Światło chwały, Widzenie, Szczęście, Święci, Miłość, Pragnienie. Jakość (43). Jakub Patriarcha nie widział Boga z. 12, 11 na 1. Jan Chyzostom św. Doktor Kościoła (104) Jedno: czym jest z. 6, 3 na 1; z. 11; a byt .z. 11, 1; a wielość z. 11, 2. 3, (79) (98) (101); BÓg jest jeden z. 11, 3. 4, (101). Jednoznaczne orzekanie z. 3, 5; z. 5, 6 na 3; (69) (85). Jedyność Boga (101). Jest z. 3, 4 na 2. Jestestwo, czym jest z. 3, 5 na 1, (51) (54); jestestwa bezcielesne niepodzielne - jak zajmują miejsce z. 8, 2 na 2; jak są niezmienne z. 9, 2; jak powstały, czy naraz z. 10, 6; jak są zmienne z. 9, 2; Bóg nie należy do działu jestestwa z. 3, 5; jest wszędzie swoim jestestwem z. 8, 3.
Konieczność: czym jest (6); - objawienia z. 1, 1, (6) (7) (8) (9); - dotyczy prawdy z. 10, 3 na 3; dowód z konieczności z. 2, 3. 12, 11 Kontemplacja, patrz Bogomyślność; z. 6, 2, wbrew. z. na 1. Kościół: jako powaga (25) (29). - docenia ważność teologii i św. Tomasza (27). Księgi Kanoniczne z. 1, 8 na 2, (26) (96). Kształt: czym jest z. 7, 1 na 2; - nieskończona ich liczba z. 7, 4 na 2; - w Bogu przenośnie z. 3, 1 na 2, (43). Liczba: to przypadłość rzeczy liczonej z. 8, 4 na 2; z. 10, 6; nieskończona z. 7 4; jedno początek liczby z. 11, 1. 2, (43) (79); BÓg uczynił wszystko "pod liczbą" z. 5, 5. Limitacja a determinacja (75). Linia z. 7, 3; z. 8, 2 na 2, ( 43) . Lombard Piotr. Magister (2) (20). Łaska: łączy z Bogiem z, 12, 4; daje wyższe poznanie Boga niż rozum przyrodzony z. 12, 13; Bóg przebywa w duszy przez łaskę z. 8, 3. Magister: to Lombard (2); to stopień naukowy (1). Manichejczycy. z. 8, 3, (63) (80) (84). Matematyka: z. 5,3 na 4; nieskończoność matematyczna z. 7.3; jej przedmiot z. 11,3 na 2. Materia: czym jest z. 3, 2 na 3; a. 8; z. 5, 3 na 3, (45) (46); jest czymŚ niedoskonałym z. 4, 2; jej nieskończoność jest ujemna z. 7 1; jak jest wszędzie z. 8, 4 na 1; limituje formę z. 7 1; (75); - jednostkowa nie wchodzi w określenie z. 3, 3; Bóg jest niematerialny z. 3, 2, 8 na 3. Mądrość: czym jest i jaką z. 1, 6, (17); jej odbicie w stworzeniach z. 9, 1 na 2. Metafizyka z. 1, 6. 8; z. 11, 3 na 2, (17) (41). Miara: czas jest miarą z. 10; ,"BÓg uczynił wszystko pod miarą z. 5, 5. Miejsce: Bóg jest w każdym miejscu z. 3, 1 na 5, (43) ; z. 8, 2. 3. 4. Miłość do Boga: od jej stopnia zależy stopień szczęścia w niebie z. 12, 6. Moderniści (109). Mojżesz widział Boga z. 12, 11 na 2. Mojżesz Majmonides (7). Moment czasu z. 8, 2 na 2; z. 10. Monoteizm z. 11, 3, 4, (101). Możność: czym jest (44); w Bogu nie istnieje z. 3, 1. 2. 4. 5. 6: - uległości (111). Myśl: to intellectus (103); czym jest z. 12, 2. 11 na 3; jej przedmiot z. 5, 2. (62); z. 12, 4 na 3, (111), z. 12, 11, (118); myśl stworzenia obejmuje nieskończoną ilość przedmiotów z. 7 2 na 2; może widzieć istotę Boga z. 12, 1: jest podobizną Myśli Boga z. 12, 2, (108). widzi Boga bezpośrednio z. 12, 2; konieczne światło chwały z. 12, 2. 5 ; nie zdoła widzieć przyrodzonymi siłami z. 12, 4, (109); ale może być podniesiona do tego: z. 12, 4 na 3, (111); jej pojemność zależy od światła chwały,
miłości i tęsknoty z. 12, 6: nie może zgłębić istoty Boga z. 12, 7 (113); widzi w niej sprawy doczesne z. 12, 8. 9. 10. Patrz: Poznanie, Widzenie, Podobizna, światło chwały, Szczęście, święci. Następstwo: patrz: Ruch, Zmiana, Wieczność, Czas, Wiekuistość, Moment, Teraz. Natura: a istota. osobnik z. 3, 3, (47). jest kierowana przez Boga z. 2, 3 na 2; z. 6, 1 na 2; Boga: jest Bogiem z.3, 3. Nauka święta: jest konieczna z. 1, 1, (6) (7); jest wiedzą z. 1, 2, (12); jest jedną wiedzą z. 1, 3, (13); wiedzą spekulatywno praktyczną z. 1, 4, (15); góruje nad resztą nauk pewnością, przedmiotem, celem z. 1, 5; jest mądrością z. 1, 6; jej przedmiotem jest Bóg z. 1, 7; jak uzasadnia, broni i skąd bierze argumenty z. 1, 8, (21) (25) (30) (27). a teologia (4). Nazwa tytularna z. 6, 4; Pismo św. nadaje Bogu nazwy przenośne z. 1, 9; z. 3, 1. 2; z. 10, 1 na 4. Negacja Boga (41). Niebyt określany przez byt z. 11, 2 na 1. Niepodzielne byty z. 8, 2 na 2; z. 10, 1 na 5. Nierówność chwały z. 12, 6, (112). Nieskończoność: materii i formy z. 7, 1, (75); z.12, 1 na2; - Boga z. 7, (73); poza Bogiem wszystko jest skończone z. 7, 2. ciało nieskończonej wielkości nie istnieje z. 7, 3; wielóść nieskończona nie istnieje z. 7, 4; nieskończone w możności z. 7, 1, (75). Niezłożoność: rzeczy nieskończone określamy metodą przeczenia z. 10, 1 na 1; - Boga z. 3. Niezmienność Boga z. 9. Niezmierzoność Boga z. 8, 1, (80). Obecność Boga wszędzie z. 8, 3. Objawienie: jego konieczność z. 1, 1, (6) (7) (8) (9); to główna powaga i kąt widzenia nauki świętej z. 1. 1. 2. 3. 4. 5. 6 na 1. 2; a. 8; łatwiej dociera w stanie odejścia od zmysłów z. 12, 12; wstępne jego wymagalniki z. 2, 2 na1, (38). Obraz: człowiek stworzony na obraz z. 3, 1 na 2. Obrona wiary z. 1, 6 na 2; a. 8. Oczy cielesne nie widzą istoty Boga z. 12, 3. Oczywistość wiedzy a wiara, a teologia z. 12, 13 na 3, (10) (12); Patrz: Zasady jasne. Ogarnąć: myśl nie zdoła ogarnąć Boga z. 12, 7; - a pojąć (113). Ogień: z. 2, 3; z. 3, 8; z. 6, 3. Określenie: zawiera istotę rzeczy z. 3, 3, (47); - rzeczy niezłożonych z. 10, 1 na 1; Boga jest niemożliwe z. 1, 7 na 1; z. 3, 5. Ontologiczny dowÓd z. 2, 1 na 2, (31) Ontologiści: (31) uwaga na dole. (109). Opatrzność Boska z. 8, 3. Orygenes z. 10, 6, (97)
Orzeczniki: nadrzędne (48) (79); - logiczne (49). Orzekanie jednoznaczne, rÓżnoznaczne i analogiczne (69). Osobnik: w Bogu jest tym samym co natura z. 3, 3, (47). Papież jako powaga (25) (29). Panteizm z. 3, 8, (55). Paraboliczny sens Pisma sw z. 1, 10 na 3. Paweł św.: to Apostoł (1); widział Boga z.12, 9 na 2; a.11 na 2. Pelagianie (109). Pewność teologii z. 1, 5, (12); - wieczności z. 10, 1 na 6. Piękno a dobro z. 5. 4 na 1, (64). Pismo św . jako najwyższa powaga z. 1, 8 na 2, (25) (26) (27) (29) .-(30); używa przenośni z. 1, 9; ma wieloraki sens: z. 1, 10; przenośnie przypisuje Bogu kształt, ilość, narządy itp. z. 3, 1. 2; daje Bogu nazwy przenośne z. 10, 1 na 4; podaje fakty pojawienia się Boga z. 12, 11; przedstawia Boga jako światłość z. 12, 2. 5, (108); używanie Pisma św w dysputach z. 1, 8; patrz: Księgi Kanoniczne, Apokryfy, Nazwa. Pitagoras z. 4, 1; z. 11, 1 na 1, (58). Plato: jego idee z. 6, 4; jak pojmuje ruch z. 9, 1 na 1; a jak jedno i byt z. 11, 1 na 1; (98); platończycy stawiają dobro przed bytem z.5, 2 na1, (61). Plotyn (61). Plutarch (41). Początek: materialny jest niedoskonały z. 4, 1 na 2; - nieskończony może być tylko jeden z. 11, 3; Bóg pierwszym początkiem z. 4, 1. Podmiot teologii z. 1, 7, (18) Podobieństwo. czym jest z. .4, 3; - dzieł Bożych do swego Stwórcy z. 4, 3; z. 3, 1 na 1. 2. 3; a. 2 na 1. 2; a. 3 na 2; a. 7 na 1; z. 6, 1. 2. 4: z. 9, 1 na 2, (71); światło chwały upodabnia nas do Boga z. 12, 8; według stopnia miłości z. 12, 6, (108); - w poznaniu z. 12, 9, zarz. 1. Podobizna zastępcza: z. 12, 2, (106) widzenie istoty Boga odbywa się bez niej z. 12, 2; także i innych rzeczy w Bogu z.12, 9. 10. nie jest nią światło chwały z. 12, 5 na 2; w Bogu istnieją - podobizny wszystkich rzeczy z. 12, 9 na 1. Podział: bytu na jeden wiele z. 11, 1 na 2; a. 2; Sumy (30); teologii (13); Bóg jest niepodzielny z. 11, 4. Podziw z. 12, 1, (105 a). Poezja obrazuje z. 1, 9 na 1. Pojmować a zgłębić myślą - ogarnąć (113). Politeizm z. 11, 3, (101). Położenie: Boga to przenośnia z. 3, 1, (43) . Porównanie: co z kim z. 6, 2 na 3. Porreta Gilbert (47) (87). Porządek świata z. 2, 3; z. 11, 3.
Posiadanie: życia z. 10, 1; - Boga z. 12, 7 na 1. Potęga: Bóg jest wszędzie swoją potegą z. 8, 3. Powaga: to właściwy argument teologii z.1, 8 i wiary z. 12, 13 na 3; powagi teologiczne z. 1, 8 na 2, (25). Powierzchnia z. 7 3. Powszechnik z. 8,' 4 na 1. (85) (31) Poznanie: teoria poznania z. 12, 2. 4. 9 zarz. 1; a. 10. 12; (106) (107) (110) (111); poznanie ogÓlne istnienia Boga z. 2. 1 na 1: z. 6, 1 na 2; - istnienia Boga nie jest bezpośrednio oczywiste z. 2, 1, (32); jak poznajemy Boga z. 12; poznajemy Go potrÓjna metoda z. 12, 12; z. 11, 3 na 2, (119): - rzeczy doczesnych w Bogu z. 12,
8. 9. 10; W Słowie z. 12, 10. 8. 9; rzeczy pozbawione poznania dzialają jakc kierowane z. 2, 3; z. 6, 1 na 2; rozum przyr. może poznać istnienie i przymioty Boga z. 2; z. 12, 12; poznanie nadprzyr. jest doskonałsze z. 12, 13. Pożądanie nieistnienia z. 5, 2 na 3; być pożądanym stanowi sedno dobra z. 5. z. 6 2 na 2. Pożyteczne dobro z.5,6, (67). Później czasu z. 10. Pragnienie naturałne widzenia Stwórcy z. 2. 1 na 1; z. 6, 1 na 2; z. 12, 1, (33) (41); jego granice i zaspokojenie z. 12, 8 na 4; pragnienie Boga stanowi o stopniu szczęścia z. 12, 6. Prawo świadczy o Bogu Prawodawcy (41). Prehistoria świadczy o istnieniu Boga (41). Proklos (56). Proporcja z. 12, 1 na 4. Przeciwstawność. czym jest z. 11, 2; - jedno a wiele z. 11, 2. Przeczenie: rzeczy niezłożone określamy drogą przeczenia z. 10, 1 na 1; jest metodą poznania Boga z. 11, 3 na 2; z. 12, 12. (119). jedno to przeczenie podziału z. 11, 1. 4; - istnieniu Boga (41). Przedmiot: materialny i formalny teologii z. 1, 1-8; (8) (9) (12) (17) (18) (25) (27) (28) (30); - poznania wprost i niewprost z. 12, 3 na 2. 9; własny - dostosowany z. 12, 4, (62) (111). Przenośnia: jej zastosowanie i pożytek z. 1, 9. Przepaść dzieląca człowieka i Boga z. 4, 3 na 1; (60); z. 8, 1 na 3; z. 12, 1. Przeszłość czasu z. 10. Przyczyna: czym jest (64); dowÓd z przyczynowości z. 2, 3; z. 3, 5, (41) ; pierwsza przyczyna jest najdosk. z. 4, 1, 2; jednotypowa - różnotypowa z. 4, 2. 3; z. 6, 2, (59); jedność w wielości powoduje jedna przyczyna z. 11, 3; naturalne pragnienie widzenia przyczyny z. 2, 1 na 1; z. 6, 1 na 2; z. 12, 1, 6, 8 na 4, (33) (41); - właściwa, partykularna, powszechna, przypadlościowa z. 2, 2, (37) ; wyciska swoją podobiznę na skutku z. 6, 1, (71); Dzielo ,,0 Przyczynach" (56). Przygodność: dowód z przygodności z. 2, 3, (41). Przyjemne dobro z. 5, 6, (67).
Przymioty Boga: pojęcie, podział (42); można je poznać rozumem przyrodz. potrÓjną metodą z. 12, 12, (119). Przypadek z. 2. 3. Przypadłości: w Bogu nie istnieją z. 3, 6, (54); są doskonałościami z. 6, 3; nie mogą być jednem z. 11, 4 na 2. Przyszłość a czas z. 10; jej przewidywanie z. 12, 11. Punkt: czym jest z. 8, 2 na 2; z. 10, 1 na 1; z. 11, 4 na 2; - wyjścia nauki św. z. 1, 1 na 2; (8) (18). z. 1, 3; z. 1, 4, (15) ; z. 1, 7. Racjonalizm (109). Robert z Melun (20). Rodzaj. Bóg nie może być w rodzaju z. 3, 5; patrz: Działy bytu. Rosmini (109) (31). Rozkoszowanie się Bogiem z. 12, 7 na 1, (105). Rozum ludzki: ma za przedmiot dociekania filozoficzne, za obowiązek przyjąć Objawienie z. 1, 1; jego omylność i nieudolność z. 1, 5; ma służyć nauce św. z. 1, 5. 8; może poznać i udowodnić istnienie i przymioty Boga z. 2; z. 12, 12, (34) (35); jego przyczyną jest Bóg z. 2, 3 na 2; może być podniesiony do widzenia Boga z. 12, 4, (109); - a wiara (9) (27); a myśl (103); doskonalsze jest jednak poznanie nadprzyr. z. 12, 13. Patrz: Swiatło. Myśl. Różnoznaczne orzekanie (69), Przyczyna (59). Ruch: czym jest z. 8, 2 na 2; z. 9, 1. 2; a czas, wieczność, wiekuistość z. 10; - obrotowy z. 7 3, (77). dowód z ruchu z. 2, 3; z. 3, 1; z. 9, (41); cia'ło nieskończonej wielkości nie może wykonać ruchu z. 7 3; pierwszy ruch stanowi o jedności czasu z. 10, 6 (93). Rzeczywistość: czym jest (44); byt staje się rzeczywisty dzięki istnieniu z. 4, 1 na 3; z. 5, 1; Bóg to czysta rzeczywistość z. 3, 1. 2. Sentencje (2) . Skład. czym jest z. 3, 7. Bóg nie wchodzi w skład świata z. 3, 8, (55). Skutek: wiedzie do poznania przyczyny z. 2, 1. 2. 3; z. 12, 12, (36). - jest podobny do twórcy z. 4, 3; z. 6, 1. 2. 4, (71); - nieskończony jest niemożliwy z. 7, 2 na 1; - właściwy Bogu: dawać i zachowywać istnienie z. 8, 1, (37) (81); Bóg działa bezpośr. na swÓj skutek z. 8, 1, (82) . Słowo: poznanie w Słowie z. 12, 10, (117); - Boże jest formą wzorcową z. 3, 8 na 2. Sny przewodem objawienia z. 12, 11. Sobory jako powaga (25) (29). Socynianie (80). Speuzyp z. 4, 1, (58) . Sposób stanowi sedno dobra z. 5, 5. Sprawca -Twórca jednotypowy rÓżnotypowy z. 4, 2. 3; z. 6, 2, (59). Sprawiedliwość: jej poczucie świadczy o istnieniu Boga (41). Stoicy (57) (98).
Stworzenie: jest podobne do Boga z. 4, 3; .- nie może być nieskończone z. 7, 2 na 1; - jest zmienne z. 9, 2; - jest mierzone czasem z. 10, 5; - myślące może widzieć istotę Boga z. 12, 1; ale nie siłami przyrodz. z. 12, 4; nie zgłębi jej z. 12, 7; może być unicestwione z. 9, 2, (88). Suma teologiczna: przeznaczona dla początkujących, jej cel i charakter. Przedmowa (1); jest syntezą (3); jej podstawy, myśl przewodnia i podział (30). Sumienie świadczy o istnieniu Boga (41). Sylogizm (12) (21) (34) (115). Szatan: i w nim jest Bóg z. 8, 1 na 4. Szczęście człowieka: jego naturalne pragnienie z. 2, 1 na 1; z. 6, 1 na 2; z. 12, 1; - jego pełne zaspokojenie z. 12, 8 na 4; (116);-jest celem objawienia z. 1, 1. 5;-polega na widzeniu istoty Boga z. 12, 1; stopień szczęścia zależy od stopnia miłości i tęsknoty z. 12, 6; trzy składniki szczęścia z. 12, 7 na 1, (114). Światło: czym jest z. 5, 5 na 5, (66); BÓg jest światłością z. 12, 2. 5, (108); światło rozumu jest udziałem w świetle Boga z. 12, 2. 5. 11 na 3; a. 12 na 2; a. światło chwały z. 12, 2. 5: jego stopień z. 12, 6, (108) (109). Święci w niebie: udział w niezmienności z. 9, 2 na 2; - w wieczności z. 10, 3 i 5; oglądają istotę Boga z. 12, 1. 2. 5. 6 i sprawy doczesne z. 12, 8. 9. 10. Tajemnice wiary z. 1, 1; z. 12, 13 na 1, (9) (27). Teocentryczny charakter teologii (30). Teodycea z. 1,1na 2, (8). Teologia : to nauka święta z. 1, (4); naturalna i nadnat. z. 1, 1 na 2, (8) (9); jest wiedzą z. 1, 2, (12) (18); jest jedną z. 1, 3, (13); a wiara (18); opiera się o powagi z. 1, 8 na 2, (25); Kościół a teologia: poleca św. Tomasza; jak Tomasz patrzy na teologię (27) (30); objawienie punktem wyjścia teologii (8). Teologowie jako powaga (25). Teraz czasu, wieczności z. 10, 4 na 2, (93); patrz: Czas. Tęsknota za Bogiem stanowi o stopniu szczęścia z. 12, 6. omasz św. Doktor Kościoła, autor Sumy (1) (2) (3); - polecony przez Kościół (27); wzorowy teolog - zwłaszcza aktualny Po Soborze Wat. II. (30). Tradycja jako powaga (25) (29) (30). Tradycjonalizm (35) . Tropologiczny (moralny) sens Pisma św. z. 1, 10. Trwanie raczej dotyczy działania z. 10, 1 na 2. Ujednostkowienie idzie od materii z. 3, 2 na 3; z. 3, 3, (46). Umysł (103). Unicestwienie stworzeń z. 9, 2, (88). Uniwersalizm św. Tomasza (30). Utrata z. 11, 2 na 1, (53) (99).
Uzasadnianie art. wiary z. 1, 8. Wcześniej a czas z. 10. Wiara: opiera się o objawienie i jest nieomylna z. 1, 8; jest nieoczywista z. 12, 13 na 3; - a rozum (9) (27) (120); - a teologia (18); wstępne jej wymagalniki z. 2, 2 na 1, (38). Widzenie istoty Boga z. 12, 1; bez podobizny z. 12, 2; konieczne światło chwały z. 12, 2. 5; jest dziełem łaski podnoszącej myśl z. 12, 4; za życia doczesnego niedostępne z. 12, 11; stanowi szczęście w niebie z. 12, 1. 6. 7 na 1; a. 8 na 4, (105); w Bogu widzą święci wiele ze spraw doczesnych z. 12, 8-10, (116). Wieczność a czas, wiekuistość z. 10, (91) (93) (94). Wiedza: czym jest (12). - podrzędna, nadrzędna z. 1, 2; jedna z. 1, 3; prakt.-spekul. z. 1,
4. 5, (15); - Swiętych w niebie o świecie z. 12, 8-10; a wiara z. 12, 13 na 3, (120); naturalne pragnienie wiedzy. patrz: Pragnienie naturalne, Nauka święta, Teologia, Rozum, Wiara. Wiekuistość a wieczność i czas z. 10, 5. 6, (94). Wielkość: czym i jaka jest z. 7, 3; ciało nieskończone co do wielkości z. 7 3. Wielobóstwo z. 11,'3, (101). Wielość: liczba nieskończona z. 7 4; a jedno z. 11, 2; a. 1 na 2, (79) (98) (100); jedność w wielości z. 11, 3. Właściwości wewn. i zewn. z. 3, 4. 6. Wszechobecność z. 8, 2. 3. 4, (80). Wszędzie - Bóg jest wszędzie z. 8. Wykłady na uniwersytetach średniowiecznych (2). Wymagalniki wstępne wiary z. 2, 2 na 1, (38). Wyobrażenia z. 12, 12 na 2; a. 13. Wyraz środkowy z. 2, 2 na 2, (12) (39). Zasady: jasne same z siebie z. 1, 2, zarz. 1, (10) (12) ; z. 2, 1, (32); - teologii są objawione z. 1, 1. 2. 3. 5. 6 na 1. 2; a. 8; - to artyk. wiary z. 1, 7. nie da się ich udowodnlć z. 1, 8, (18) ; z. 1, 6 na 2; z. 2, 2 zarz. 1. Zbawienie człowieka domaga się nauki objawionej z. 1, 1; jest jej celem z. 1, 5. Zgłębić Boga: myśl nie zdoła z. 12, 7, (27); zgłębić a pojąć (27) (113). Zło: nie sprzeciwia się istnieniu Boga z. 2, 3 na 1; jest brakiem z. 5, 3 na 2; z. 11, 2 na 1; nie pozbawia całego istnienia z. 5, 5 na 3; określamy je przez dobro z. 11, 2 na 1. Zmiana: czym jest z. 9; w Bogu nie istnieje z. 2, 3; z. 9. Zmysły: czym są z. 12, 4; nie widzą Boga z. 12, 3; nie mogą być podniesione do tego z. 12, 4 na 3; odejście od zmysłów ułatwia drogę objawieniu z. 12, 11; i bogomyślności na 1; zmysł wspólny z. 1, 3 na 2, (14). Znaczenie wielorakie Pisma św. z. 1, 10. Życie na ziemi: świadczy o istnieniu Boga (41). a wieczność z. 10, 1. Żydzi: Bóg przebywa tylko w świątyni JerOz. (80).