Księga 1, rozdział 9. O posłuszeństwie i podległości.
ROZDZIAŁ IX.
O posłuszeństwie i podległości.
1. Wielką jest rzeczą zachować się w posłuszeństwie, żyć pod przełożonym i nie być pod własnem prawem. Podległość nierównie bezpieczniejsza jest, jak przełoźeństwo. Wielu jest pod posłuszeństwem, z konieczności bardziej i z przymusu jak z ducha miłości; ci też przykrości doznają i wydają szemrania. Lecz nie dostąpią swobody myśli, cbyba źe się dla Boga poddadzą z całego serca. Rzucaj się tu i ówdzie, nie znajdziesz spoczynku, tylko w pokornej podległości pod rządem zwierzchnika. Dobieranie i zmiana miejsc wielu zawiodły.
2. Prawda, iź każdy chętnie czyni podług zdania własnego; i do tych się bardziej skłania, którzy się ze zdaniem jego zgadzają. Lecz jeśli Bóg jest między nami, trzeba też czasem zdania swego odstąpić dla dobra pokoju. Któż jest tak mądrym, aby wszystko wiedział i umiał doskonale? Nie chciej więc ufać nadto zdaniu twojemu, lecz innych także zdania chętnie posłuchaj. Jeśli twoje jest dobrem a jednak odstąpisz go dla Boga i oddasz się innemu, tern więcej stąd odniesiesz korzyści.
3. Słyszałem bowiem często, iż bezpieczniej jest przyjmować jak dawać rady. Może się także zdarzyć, iź i jednego i drugiego zdanie jest dobrem, lecz nie chcieć skłonić się do cudzego, gdy tego rozum i słuszność wymaga, znakiem jest pychy i uporu.