Księga 3, rozdział 39. Że w sprawach potocznych zbytnich usiłowań natężać nie należy.
ROZDZIAŁ XXXIX.
Że w sprawach potocznych zbytnich usiłowań natężać nie należy.
1. P.: Synu! powierzaj mi zawsze rzecz twoje, ja nią dobrze w czasie swoim rozrządzę. Czekaj woli mojej a uczujesz stad pożytek. S.: Panie! chętnie Tobie wszystko moje poruczam, bo myśli i starania moje nie wieleby pomódz zdołały. Obym nie nadto przywiązywał się do wydarzeń w przyszłości nastąpić mogących, lecz umiał bez wahania stósować się we wszystkiem do woli Twojej ! ) Exod. 33. łł) Jozue 9-4.
2. P.: Synu! często człowiek zajmuje się gwałtownie rzeczą, której pożąda, lecz gdy jej dostąpi, inaczej myśleć zaczyna, bo żądze w jednymże nawet przedmiocie nie są trwałemi, lecz od jednej rzeczy popychają do drugiej. I dla tego nie uczynisz nic nadto, gdy w najdrobniejszych nawet rzeczach o sobie samym zapomnisz.
3. Prawdziwa doskonałością człowieka jest wyrzeczenie się samego siebie, i człowiek taki nader jest swobodnym i bezpiecznym. Lecz odwieczny nieprzyjaciel, wszelkiemu dobru przeciwny, w nagabaniaćh nie ustaje: dzień i noc zdradne gotuje zasadzki, aźali nieostrożnego w sidła złowić nie zdoła. Czuwajcie i módlcie się, mówi Pan, abyście się chronili pokusy!’)