Księga 3, rozdział 36. Przeciw próżnym ludzi mniemaniom.
ROZDZIAŁ XXXVI.
Przeciw próżnym ludzi mniemaniom.
1. P.: Synu! porucz serce twoje raz na zawsze Bogu, a nie bój się ludzkiego sądu, skoro w sumieniu twojem czujesz się prawym i niewinnym. Dobrem jest i szczęśliwem cierpienie takie, ani będzie cięźkiem dla serca pokornego, ufającego więcej Bogu jak sobie. Wielu wiele mówi i dla tego mało im wierzyć należy. Wszystkiem też zadość uczynić nie jest rzeczą podobną. I chociaż Paweł wszystkim w Bogu starał się podobać i wszystko czynił dla wszystkich, nie wiele jednak dbał o to, kiedy go sąd ludzki potępiał.
2. Czynił dosyć, bo czynił wszystko co mógł dla zbudowania i zbawienia innych, lecz nie było w mocy jego zapobiedz, aby go czasem nie sądzono opacznie i nie pogardzono. Wszystko przeto poruczył Bogu, który zna wszystko, i cierpliwością tylko a pokorą zastawiał się przeciw językom złośliwym, próżnym i kłamliwym zdaniom i samowolnie miotanym potwarzom. Odpowiadał jednak niekiedy, aby z milczenia jego dla słabych nie wynikało zgorszenie.
3. Któźeś ty, abyś sięmiałbać człowieka śmiertel nego? ) Dziś jest a jutro zniknie. Boga się bój, a na postrachy ludzkie trwożyć się nie będziesz. Jakaż maja mieć moc nad toba słowa czyje lub obelgi? Sprawca ich sobie raczej szkodzi jak tobie, a ktokolwiek on jest, sadu on Boskiego uniknąć nie potrafi. Ty Boga miej przed oczami a słowy swarliwemi nie spieraj się. I choćby ci przyszło i wstyd niezasłużony ponosić, nie zrażaj się tem i nie zmniejszaj przez niecierpliwość zasługi twojej. Lecz spojrzyj w niebo ku mnie, który mocen jestem wyrwać cię od wszelkiego wstydu jakoteż obelgi i oddać każdemu podług spraw jego.