Księga 2, rozdział 2. O pokornem poddaniu się.
ROZDZIAŁ II.
O pokornem poddaniu się.
1. Nie wiele uważaj, kto jest za tobą lub przeciw tobie, lecz o to dbaj i staraj się, aby Bóg był z tobą w każdym twoim postępku. Miej dobre sumienie, a Bóg będzie twoim obrońcą. Kogo Bóg wspierać raczy, temu niczyja złość zaszkodzić nie zdoła. Jeśli umiesz milczeć i cierpieć, ujrzysz bez wątpienia pomoc Boską. On najlepiej wie czas i sposób uwolnienia ciebie, jemu przeto poddać się całkiem powinieneś. Boską jest rzeczą wspierać i osłaniać od wszelakiego zawstydzenia. Często bardzo to pomaga do zachowania większej pokory, źe inni znają i wykazują wady nasze.
2. Kiedy człowiek upokarza się dla przywar swoich, wtedy łatwo innych łagodzi i rozgniewanych zaspokaja. Bóg pokornego broni i oswobadza, pokornego kocha i cieszy, ku pokornemu się skłania, pokornemu wielkiej udziela łaski, a po ucisku wznosi go do chwały. Pokornemu objawia tajemnice swoje, słodko go do siebie wzywa i pociąga. Pokorny doznawszy zawstydzenia, jeszcze jest w pokoju, bo się o Boga, nie o świat opiera. Nie sądź, żeś w dobrem postąpił, jeśli siebie niżej wszystkich nie kładziesz.