Księga 3, rozdział 53. Że łaska Boska nie udziela się tym, którzy światową mądrością są zajęci.
ROZDZIAŁ LIII.
Że łaska Boska nie udziela się tym, którzy światową mądrością są zajęci.
1. P.: Synu! drogą jest łaska moja, nie cierpi ona wspólnictwa z rzeczami zewnętrznemi i pociechami światowemi. Trzeba więc odrzucić wszystko, co do łaski przeszkadza, jeśli udział jej otrzymać pragniesz. Szukaj ustronia, podobaj sobie w tem, abyś z sobą samym przebywał; nie szukaj próżnych rozmów, ale raczej wznoś gorące modły do Boga, abyś zachował myśl skruszoną i czyste sumienie. Cały świat miej za nic, a poświęcenie się Bogu wyżej kładź nad wszystkie rzeczy zewnętrzne. Nie potrafisz bowiem mnie należycie służyć i razem zakładać upodobanie w tem, co przemija. Oddalać się trzeba od miłych i znajomych, i trzymać myśl w ogołoceniu z wszelkiej doczesnej pociechy. Tak napomina apostoł święty Piotr, aby wierni Chrystusowi uważali się za przechodniów i wędrownikowi) na tym świecie.
2. O! z jakąż ufnością umierać przyjdzie temu, którego żadna żądza nie przywięzuje do świata. Lecz umysł chory nie pojmuje jeszcze, jak można mieć serce tak swobodne, i człowiek zwierzęcy nie zna wolności wewnętrznego człowieka. Przecież kto chce być prawdziwie duchownym, ten z bliskimi i z dalekimi rozstać się musi, a nikogo tyle strzedz się nie powinien, jak samego siebie. Jeśli samego siebie doskonale zwyciężysz, łatwiej resztę podbijesz. Doskonałem zwycięztwem jest pokonanie samego siebie. Kto bowiem siebie w takiej podległości trzyma, iż zmysłowość rozumowi, a rozum mnie jest we wszystkiem posłuszny, ten prawdziwie zwycięzcą jest siebie i panem świata.
3. Jeśli na ten szczyt wydobyć się żądasz, mężnie zacząć należy i topór do korzenia przyłożyć, aby wyrwać i zniszczyć skrytą i nieporządną skłonność ku samemu sobie i ku wszelkiemu osobistemu i śmiertelnemu dobru. Tej przywary, źe człowiek samego siebie zbyt nieporządnie kocha, trzyma się to wszystko prawie, co z korzeniem wygładzić należy, kiedy to złe podbije się i zwycięży, pokój wielki i ciągła nastąpi cisza. Lecz źe mała jest liczba tych, którzy umrzeć samym sobie i wyzuć się całkowicie z osobistych skłonności starają się, dla tego pozostają w uwikłaniu i w duchu nad siebie samych wznieść się nie mogą. Kto zaś swobodnie ,ze mną iść pragnie, ten powinien poskromić nieprawe chuci swoje i nie przywiązywać do żadnego stworzenia wyłączną i pożądliwą miłością.