Księga 1, rozdział 17. O życiu zakonnem.
ROZDZIAŁ XVII.
O życiu zakonnem.
1. Trzeba, abyś się nauczył zwyciężać często samego siebie, jeśli z innymi zachować chcesz pokój i zgodę. Nie małym to jest zamiarem, mieszkać w zakonie lub zgromadzeniu, obcować tam bez kłótni i dotrwać wiernym aż do śmierci. Błogosławiony, kto tam żył dobrze i skończył szczęśliwie. Jeśli chcesz zachować się i korzystać należycie, miej się za wygnańca wędrującego po tej ziemi. Trzeba, żebyś się stał głupim dla Chrystusa, jeśli chcesz zakonne prowadzić życie. Szata zewnętrzna mało znaczy, lecz zmiana obyczajów i zupełne poskromienie namiętności prawdziwego stanowią zakonnika. Kto szuka czegokolwiek innego jak Boga i zbawienia duszy swojej, boleść tylko znajdzie i utrapienie. Nie potrafi także długo zachować się spokojnym, jeśli nie usiłuje być najniższym, i dla wszystkich podległym.
2. Służyć przyszedłeś, nie rządzić; wiedz, źe powołany jesteś do cierpliwości i pracy, nie do próżnowania lub zabawy. Tu się ludzi jak złota w ogniu doświadcza. Tu nikt nie dotrwa, chyba że z całego serca upokorzy się przed Bogiem.