Księga 3, rozdział 40. Że człowiek z siebie nic dobrego nie ma i z niczego chełpić się nie inoże. Modlitwa wyznającego znikomość człowieka, i że cała chwała Bogu tylko przyznać się powinna.
ROZDZIAŁ XL.
Że człowiek z siebie nic dobrego nie ma i z niczego chełpić się nie inoże. Modlitwa wyznającego znikomość człowieka, i że cała chwała Bogu tylko przyznać się powinna.
1. S.: ,,Panie! czemźejest człowiek, źe pamiętasz o nim, albo Syn człowieczy, źe go na wiedzasza ’). ,,Czemźe on zasłużył na to, abyś mu udzielał łaski Twojej ?u ,,Panie! jakież mam prawo narzekać, jeśli mię opuścisz? lub cóż słusznie zarzucić mógłbym, jeśli tego, 0 co proszę, nie uczynisz ?" ,,Zaiste w najściślejszej prawdzie myśleć i mówić mogę, Panie! niczem jestem, nic nie mogę, nic z siebie dobrego nie mara, lecz na wszystkiem mi zbywa i do samej tylko dążę próżności.a ,,A jeśli od Ciebie wsparty i wewnątrz ukształcony nie jestem, rozwalniam się cały i stygnę.u
2. ,,Ty zaś, Panie! zawsze tenże sam jesteś 1 trwasz na wieki ), zawsze dobry, sprawiedliwie i święcie czyniący wszystko i urządzający w mądrości Twojej." ,,Ale ja skłonny bardziej cofać się jak postępować w dobrem, w jednym zawsze stanie nie umiem pozostać, bo z powietrzem niejako zmianom podlegam." ,,Przecież lepiej mi się dzieje, skoro tylko podoba się Tobie, wspierającą podać mi rękę, bo Ty jeden, bez ludzkiego uczestnictwa, wesprzeć możesz i utwierdzić tak dzielnie, aby więcej twarz moja nie zmieniała się rozmaicie, a ku Tobie jednemu zwróciło się serce moje i spoczywało w Tobie.u
3. nGdybym przeto umiał wszelką ludzką odrzucić pociechę, bądź dla dostąpienia pobożności, bądź z konieczności, która mię szukać Ciebie zniewala (bo nie ma człowieka, coby mię pocieszył), wtedy słusznie mógłbym spodziewać się łaski Twojej i radować się z daru nowej pociechy.u
4. ,,Dzięki Tobie, od którego wszystko pochodzi, ilekroć dobrze mi się wiedzie.u ,,Ja niestały i ułomny człowiek, niczem jestem przed Tobą." ,,Z czegóż więc mogę się chlubić, z czego słynąć pragnę?" ,,Z niczego zaiste i to nie jest najpróźniejszem." ,,Czcza prawdziwie chwała, zła zaraza, próżność największa, bo odwodzi od rzetelnej chwały i niebieskiej łaski pozbawia." ,,Kiedy bowiem człowiek podoba się sobie, Tobie się nie podoba, i gdy się ubiega za pochwałą ludzką, prawdziwą cnotę utrącą."
5. nPrawdziwa zaś jest chwała i radość święta, chlubić się w Tobie, nie w sobie; cieszyć się z Twojej wielkości, nie z swojej cnoty i nie przywiązywać się do żadnego stworzenia, tylko z miłości ku Tobie." ,,Niech będzie pochwalone imię Twoje, nie moje; niech będą wielbione Twoje, nie moje dzieła; Ty jeden bądź błogosławiony, mnie niech z pochwał ludzkich nic przyznanem nie będzie." ,,Ty chwała moja, Ty radość serca mojego." ,,W Tobie chlubić się i cieszyć będę dzień cały, a co do mnie, z niedołęźnoś ci chyba moich przechwalać się będę" ).
6. ,,Niech inni na wzór żydów szukają chwały, co się nawzajem udziela, ja tej szukać będę, która od samego Boga pochodzi" ). ,,Wszelka bowiem ludzka chwała, wszelka cześć doczesna, wszelka wyższość światowa, porównana z Twą chwałą wiekuistą, próżnością jest i głupstwem." ,,O! prawdo moja! litości moja; Boźe mój ! Trójco błogosławiona! Tobie jednej cześć, chwała, uwielbienie i dzi ki po nieskończone wieki wieków.11