Księga 4, rozdział 15. Że dla otrzymania daru nabożeństwa trzeba pokory i wyrzeczenia się samego siebie.
ROZDZIAŁ XV.
Że dla otrzymania daru nabożeństwa trzeba pokory i wyrzeczenia się samego siebie.
GŁOS MISTRZA.
1. Powinieneś daru nabożeństw"a usilnie się starać, gorąco prosić, cierpliwie go i z ufnością oczekiwać, wdzięcznie przyjmować, zachowywać pokornie, troskliwie go piastować, a Bogu zostawić czas i sposób, w którym cię nawiedzieć raczy. Upokarzać się nadewszystko powinieneś, kiedy w sobie mało albo nic nie czujesz nabożeństwa, lecz nie upadać na umyśle, ani się nadto zasmucać. Daje często Bóg w krótkiej chwili, czego przez czas długi odmawiał; daje czasem na końcu, czego na początku modlitwy udzielenie zawiesił.
2. Gdyby łaska prędko się zawsze udzielała i przybywała na każde życzenie, nie dobrzeby z tem było człowiekowi słabemu. Czekać przeto należy daru nabożeństwa w dobrej nadziei i z pokorną cierpliwością. Sobie wszelako i grzechom twoim przypisuj, jeśli ci się nie udziela lub odejmuje tajemnie. Małem jest częstokroć, co łaskę ćmi lub jej przeszkadza; jeśli małem, a nie raczej wielkiem nazywać trzeba, co pozbawia tak wielkiego dobra. A gdy tę małą lub wielką przeszkodę usuniesz i doskonale pokonasz, będziesz miał, o co prosiłeś.
3. Skoro bowiem oddasz się Bogu z całego serca twojego, nie szukając tego lub owego, podług chęci lub skłonności twojej, lecz w nim samym pokładając wszystko, znajdziesz się pojednoczonym i uspokojonym; bo nic tobie tak smakować ani podobać się nie będzie, jak aby najwyższa wola Boska spełniała się we wszystkiem. Ktokolwiek więc prostem sercem myśl swoję ku Bogu wzniesie i wyrzuci z siebie wszelką nieporządną miłość lub wstręt do jakiejbądź rzeczy stworzonej, ten stanie się zdolnym do przyjęcia łaski i godnym będzie daru nabożeństwa. Bo Pan tam daje błogosławieństwo swoje, gdzie widzi próżne i czyste naczynia. A im kto doskonalej odstępuje rzeczy poziomych, im bardziej umiera samemu sobie, tem prędzej przybywa łaska, tem się obficiej udziela, tem wyżej wznosi serce swobodne.
4. Wtedy to przejrzy, zbogaci się, rozszerzy i dziwić się w nim będzie serce jego, bo z nim jest prawica Boska i on w ręce jego oddał się całkowicie i na wieki. Takie to otrzyma błogosławieństwa człowiek, który szuka Boga z całego serca swojego i do duszy swojej żadnej nie przypuszcza próżności. Ten w przyjęciu świętej Eucharystyi uzyska wielką łaskę pojednoczenia się z Bogiem, bo nie ogląda się na własne nabożeństw’o i pociechę, lecz nad to nabożeństwo i pociechę szuka czci i chwały Boga.