Księga 3, rozdział 22. 0 rozpamiętywaniu rozlicznych dobrodziejstw Boskich. Modlitwa.
ROZDZIAŁ XXII.
0 rozpamiętywaniu rozlicznych dobrodziejstw Boskich. Modlitwa.
1. S.: ,,Otwórz Panie! serce moje ku przyjęciu prawa Twojego i ucz mię chodzić drogą przepisów Twoich." ,,Daj mi zrozumieć wolę Twoje i z wielką czcią, a pilną bacznością rozważać dobrodziejstwa Twoje, tak w ogóle, jak w szczegółach, abym zdołał nieść Tobie za nie godne dzięki." ,,Znam wszakże i wyznaję, źe ani w najmniejszym punkcie winnej Tobie wdzięczności wypłacić nie potrafię." ,,Mniejszy ja jestem nad dobra mnie udzielone, 1 gdy zważam zacność Twoje, przed jej wielkością duch mój upada."
2. ,,Wszystko, co mamy w duszy i w ciele i cokolwiek zewnątrz lub wewnątrz naturalnie posiadamy, Twojem jest dobrodziejstwem i wystawia nam w Tobie to święte i drogie źródło dobroci, z którego wszystkie dary odbieramy." ,,A chociaż jeden więcej, drugi mniej odebrał, wszystko to wszelako jest Twojem i bez Ciebie by też najmniej mieć nie można." ,,Ten, co więcej odebrał, nie może chlubić się zasługą swoją, ani wynosić nad innych, ani urągać mniejszemu, bo ten jest większym i lepszym, kto mniej sobie przyznaje, a w odpłacaniu się wdzięcznością pokorniejszym jest i pobożniej szym.” ,,Kto zaś siebie lichszym od innych mniema i niegodniejszym sądzi, ten staje się zdolniejszym do uzyskania większych dobrodziejstw.”
3. ,,Kto znowu mniej odebrał, smucić się nie powinien, ani się niecierpliwić wznoszeniu, ani bogatszemu zazdrościć, lecz raczej ku Tobie się wznosić i uwielbiać nieskończenie dobroć Twoje, źe tak hojnie, chętnie i wspaniale, bez względu na osoby, dary Twoje szafujesz.” ,,Wszystko jest od Ciebie, we wszystkiem więc powinieneś być chwalony.” ,,Ty wiesz, czem kogo obdarzyć wypada i czemu ten więcej, ów mniej mieć powinien; nie do nas to sądzić o tem należy, ale do Ciebie, przed którym miara zasług każdego jest oznaczoną.”
4. ,,Przeto Panie, Boże mój, za wielkie to poczytuję dobrodziejstwo, nie wiele mieć z owych korzyści, z których zewnątrz i podług ludzi wypływa zaszczyt i chwała, tak, iź zważywszy ubóstwo i nikczemność osoby swojej, nie smutkowi i upadkowi ducha poddawać się, lecz raczej pociechę i wesołość powziąść należy, bo Ty, Boźe! ubogich, pokornych i wzgardzonych na tym świecie obrałeś sobie za domowników i poufałych.” ,,Świadkami są sami apostołowie Twoi, których książętami na całej ziemi postanowiłeś” . ,,Bez narzekania oni przebywali na świecie bez wszelkiej złośliwości i zdrady z taką pokorą i prostotą, iż radowali się, gdy im przy szło znosić ob elgi dla imienia Twojego ) i czem się świat brzydzi, tego się oni z gorącą chęcią chwytali."
5. ,,Nic więc miłośnika Twojego i znawcę dobrodziejstw Twoich tak radować nie powinno, jak wola w nim Twoja i upodobanie wiekuistych rozsądzeń Twoich." ,,Któremi tyle się ma cieszyć i tyle na nich przestawać, iżby równie chętnie żądał być najniższym, jakby kto inny najwyższym być pragnął." ,,Iżby równie mu dobrze i spokojnie było na ostatniem jak na pierwszem miejscu, i za jedno mu przychodziło być gardzonym i poniżanym, bez żadnego znaczenia i sławy, jak wziętością i zaszczytami wyniesionym na świecie." ,,Bo wola Twoja i miłość czci Twojej wszystko przewyższać powinna, i więcej go cieszyć, więcej mu się podobać, jak wszystkie udzielone mu lub udzielić się mogące dobrodziejstwa."