Księga 3, rozdział 16. Że prawdziwej pociechy w Bogu tylko szukać należy.
ROZDZIAŁ XVI.
Że prawdziwej pociechy w Bogu tylko szukać należy.
1. Cokolwiek mógłbym pomyśleć, czegokolwiek zadać ku pociesze mojej, nie tu, ale oczekuję tego w przyszłości. Choćbym sam jeden posiadał wszystkie radości świata, choćbym we wszystkich opływał rozkoszach, pewną jest rzeczą, źe to długo trwaćby nie mogło. Nie potrafisz przeto duszo moja pocieszyć się doskonale, ani zupełnie orzeźwić, tylko w Bogu, który ubogich cieszy i pokornych przygarnia. Czekaj chwilę duszo moja, czekaj obietnicy Boskiej, a w niebie będziesz miała obfitość wszelkiego dobra. Jeśli zaś zbyt niepohamowanie żądać będziesz rzeczy obecnych, wiekuiste i niebieskie utracisz. Używaj doczesnych, wzdychaj z upragnieniem do wiecznych. Źadnem doczesnem dobrem nasycić się nie potrafisz, bo nie do niego jesteś stworzona.
2. Choćbyś miała gwoli swojej wszystkie stworzone dobra, nie byłabyś szczęśliwą i błogosławioną, bo w Bogu, który wszystko stworzył, polega całe błogosławieństwo i szczęśliwość twoja. Nie taką, jak ją widzą i chwalą głupi świata miłośnicy, lecz jakiej oczekują wierni słudzy Chrystusa, w jakiej przedwcześnie smakują niekiedy ci, których obcowanie jest w niebiosach. Próżną jest i krótką wszelaka ludzka pociecha. Rzeczywistej i błogosławionej pociechy prawda wewnątrz kosztować daje. Człowiek nabożny nosi z sobą wszędzie pocieszyciela swojego Jezusa i mówi do niego: ,,Bądź ze mną, Panie Jezu, w kaźdem miejscu i czasie." ,,Niech mi za pociechę służy obchodzenie się chętne bez wszelakiej ludzkiej pociechy." ,,A gdyby mi i Twojej zabrakło pociechy, niech mi to służy za najwyższą radość, źe tak chcesz i że mnie sprawiedliwie doświadczasz, bo nie na wieki gniew Twój okazujesz, ani wiecznie grozisz." )