Księga 2, rozdział 6. O radości dobrego sumienia.
ROZDZIAŁ VI.
O radości dobrego sumienia.
1. Chwała dobrego człowieka jest świadectwo dobrego sumienia ). Miej dobre sumienie a zawsze radość mieć będziesz. Dobre sumienie wiele bardzo znieść potrafi, a wśród przeciwności nawet cieszyć się umie. Złe sumienie zawsze jest trwoźliwem i niespokojnem. Słodko spoczywać będziesz, jeśli ci serce twoje nic nie wyrzuca. Nie ciesz się tylko wtedy, gdy dobrze czynisz. Źli nie maja nigdy prawdziwej radości i nie doznają wewnętrznego pokoju, bo nie ma pokoju dla bezbożnych +) podług słów Pańskich. A gdyby mówili: w pokoju jesteśmy, nieszczęścia nas nie dosięgną i któż się odważy nam szkodzić? nie wierz im, bo nagle powstanie gniew Boski i wniwecz się sprawy ich obrócą i myśli ich zaginą.
2. Chlubić się i radować w utrapieniu nie trudno jest kochającemu, taka bowiem chluba jest chlubą krzyża Pańskiego. Krótką jest chwała, która się daje i przyjmuje od ludzi. Chwale światowej smutek zawsze towarzyszy. Chwała dobrych w ich jest sumieniu a nie w ustach ludzi. Radość sprawiedliwych od Boga jest i w Bogu a prawda ich weselem. Kto pragnie prawdziwej i wiekuistej chwały, ten nie dba o doczesną. A kto doczesnej chwały szuka lub nią w duszy nie pogardza, ten dowodzi, źe niebieską mniej ceni. Wielką ten spokojność serca posiada, kto i na pochwały i na nagany jest obojętnym.
3. Batwo ten jest rad i spokojny, kto ma czyste sumienie. Nie jesteś świętszym dla tego, że cię chwała, ani lichszym dla tego, że ci przyganiają. Jesteś, czem jesteś; ani potrafisz ujść za większego, niż jesteś w obliczu Boga. Jeśli dajesz baczność na to, czem jesteś u siebie wewnątrz, nie będziesz dbał, co ludzie mówią o tobie. Człowiek patrzy na twarz, Bóg zaś na sercem). Człowiek uważa sprawy, Bóg chęci waży. Dobrze zawsze czynić a skromnie trzymać o sobie skazówka jest duszy pokornej. Nie chcieć pociechy od żadnego stworzenia, znakiem jest wielkiej czystości i ufności wewnętrznej.
4. Kto nie szuka zewnątrz żadnych świadectw za sobą, to widać, że się całkowicie Bogu poruczył. Nie ten bowiem (mówi św. Paweł) godzien jest zalety, kto sam siebie, lecz ten, kogo Bóg zalecaj). Postępować z Bogiem wewnątrz a zewnątrz żadnej nie poddawać się żądzy, stan to jest wewnętrznego człowieka.