Księga 4, rozdział 3. Że pożytecznie jest często komunikować.
ROZDZIAŁ III.
Że pożytecznie jest często komunikować.
GŁOS UCZNIA.
I. Oto przychodzę do Ciebie, Panie! aby mi się dobrze działo z daru Twojego i abym się rozweselił na tej świętej uczcie, którą w dobroci Twojej, Boże, nędznemu przygotować raczyłeś. W Tobie jest wszystko, czego mogą i powinienem pożądać, Ty zbawieniem i odkupieniem mojem, Ty nadzieją i siłą, Ty chwałą i zaszczytem. Uraduj wiec dziś sługę Twojego, bo ku Tobie, Jezu, wzniosłem duszę moję ). Pragnę przyjąć Cię z nabożeństwem i uszanowaniem; pragnę wprowadzić do domu mojego, abym, jak Zacheusz, zasłużył być od Ciebie błogosławionym i policzonym między Synów Abrahama ). Dusza moja pożąda Ciała Twojego, serce tęskni połączyć się z Tobą.
2. Daj mi siebie i dość mi na tem, bo prócz Ciebie nie ma prawdziwej pociechy. Bez Ciebie być nie mogę i bez nawiedzeń Twoich żyć nie potrafię. Trzeba mi często przystępować do Ciebie i przyjmować Cię w pomoc zbawieniu mojemu, abym pozbawiony niebieskiego pokarmu, w drodze czasem nie osłabł. Tak bowiem, opowiadając ludom naukę Twoję i niezliczone znosząc dolegliwości, rzekłeś niegdyś najlitościwszy Jezu: nie chcę nieposilonych odprawiać do domu, aby w drodze nie zasłabli ). Czyń tak i ze mną Ty, Panie! który dla pociechy wiernych w cudownym pozostałeś Sakramencie. Ty jesteś słodkim duszy posiłkiem, a kto Cię godnie pożywa, ten staje się uczestnikiem i dziedzicem wiecznej chwały.
8) Psalm 85-4. łł) Łuk. 19. Mnie to zaiste, który tak często upadam i grzeszę, tak łatwo stygnę i słabieję, mnie to potrzeba, abym przez częste modły, spowiedzie i przyjmowanie świętego Ciała Twojego odnawiał się, oczyszczał i zapalał, bo zatrzymując się zbyt długo, mógłbym świętego zaniechać postanowienia.
3. Od dzieciństwa bowiem zmysły człowieka do złego są skłonnej), a jeśli nie przybędzie w pomoc boskie lekarstwo, człowiek w gorsze jeszcze złe wpada. Komunia zaś święta i od złego odciąga i w dobrem utwierdza. Jeśli bowiem teraz tak często jestem niedbałym i oziębłym, gdy komunikuję lub mszę odprawiam, cóż byłoby, gdybym zaniedbywał zaradzenia i tak dzielnej nie szukał pomocy? A chociaż nie codzień bywam zdolnym i do tej ofiary dobrze przygotowanym, starać się atoli będę w przyzwoitych czasach Boskie przyjmować tajemnice i tak wielkiej łaski stawać się uczestnikiem. Ta bowiem jest główna pociecha wiernej duszy, dopóki śmiertelnem ciałem odziana błąkać się musi, aby pomna Boga swojego, ulubionego sobie, pokorną przyjmowała myślą.
4. Co za cudowna dobroć i litość, że Ty, Panie Boże mój, stwórca i oźywiciel wszystkich duchów, do ubogiej duszy zstępować raczysz i z całem bóstwem i człowieczeństwem Twojem głód jej nasycać. O! jak jest błogosławiona ta dusza, która Ciebie, Pana i Boga swojego, nabożną myślą przyjmuje, a w tem przyjęciu duchownem napełnia się weselem! Jakże wielkiego przyjmuje Pana, jak ulubionego wprowadza gościa, jak miłego nabywa towarzysza, z jak wiernym łączy się przyjacielem, jak pięknego i zacnego, nad wszystkich pożądanego, nad wszystkich godnego kochania zaślubia oblubieńca! Niech zamilkną, o Boże! przed obliczem Twojem niebo i ziemia z całą swoją świetnością; cokolwiek bowiem mają chwały i ozdoby, mają je z Twojej szczodrobliwości, ani się nigdy zbliżyć potrafią do blasku imieniainieograniczonejmądrościTwoj e j.’")