Księga 2, rozdział 3. O dobrym spokojnym człowieku.
ROZDZIAŁ III.
O dobrym spokojnym człowieku.
1. Siebie naprzód utrzymaj w pokoju, wtedy będziesz mógł uspokajać innych. Pożyteczniej jest być człowiekiem spokojnym, jak człowiekiem uczonym. Człowiek oddany namiętnościom, dobre nawet na złe przeciąga i złemu łatwo wierzy. Dobry zaś i spokojny człowiek wszystko na dobre obraca. Kto się zachowuje w pokoju, ten nie posądza nikogo. Kto zaś jest w niepokoju i poruszeniu, ten jest rozmaitemi podejrzeniami targany, ani sam spocznie, ani innym spocząć dozwoli. Mówi często, czegoby mówić nie powinien, a zaniedbuje, coby mu najbardziej było przydatnem. Uważa, co inni czynić powinni, a opuszcza, do czego własny go obowiązek zniewala. Miej naprzód gorliwą baczność na samego siebie, wtedy dopiero nabędziesz prawa powstawać gorliwie na bliźniego twojego.
2. Umiesz dobrze twoje postępki barwić i wymawiać, a cudzych wymówek przyjmować nie chcesz. Słuszniej byłoby, żebyś siebie obwiniał, a wymawiał brata twojego. Chceszli być znoszonym? znośże innych. Patrz, jak ei jeszcze daleko do owej prawdziwej miłości i pokory, która nie na innych, lecz na siebie tylko gniewać się umie. Łatwo jest obcować z dobrymi i łagodnymi, to się wszystkim naturalnie podoba; każdy lubi swój pokój i tych, co się z nim zgadzaj a. Lecz umieć żyć spokojnie z twardymi, przewrotnymi lub niekarnymi i przeciwnymi sobie, wielką jest zasługą, czynem nader mężnym i cbwalebnym.
3. Są, którzy i sami zachowują się w pokoju i z innymi pokój zachowują. Są, którzy i sami nie znają pokoju i innym go nie dopuszczają, przykrymi są dla innych, lecz przykrzejszymi jeszcze dla siebie. Są znowu, którzy siebie utrzymują w pokoju, i innych do pokoju przywieść usiłują. Wszelako cały pokój nasz w tern nędznem życiu nie od niedoznania przeciwności, lecz od pokornego znoszenia ich zależy. Kto lepiej umie cierpieć, większą otrzyma spokojność. Ten jest zwycięzcą siebie, panem świata, przyjacielem Chrystusa i dziedzicem nieba.